Kids on Top

Dagboek 27 06-07-2007

2007-07-25T13:34:00.001-07:00

Dit is het allerlaatste dagboek dat ik schrijf. Ik hoop dat we jullie een duidelijk beeld hebben kunnen geven van onze belevenissen en resultaten in Nepal. Inmiddels zijn we weer terug in Nederland.
Volgende week wordt de DVD ondertiteld in het Nederlands. Eind augustus zal de DVD helemaal af zijn en opgestuurd worden.
Tot slot willen wij nog zeggen dat het een fantastische ervaring was. Graag bedanken wij alle sponsoren die dit project mede hebben mogelijk gemaakt. Super! Dankzij jullie hebben we met en voor de kinderen in Nepal een educatieve DVD over gezondheid en hygiëne kunnen maken en hebben we vijf televisies en DVD-spelers van een goede kwaliteit kunnen schenken zodat de kinderen de DVD kunnen bekijken.

Liefs, Jantien, Karlijn en Sanne

Dagboek 26 15-06-2007

2007-07-25T13:26:00.000-07:00

Nog drie dagen en dan gaan we terug naar Nederland. Vanwege de tijdsdruk hadden we besloten om ons op te splitsen. Karlijn ging naar de Airport school om de DVD te laten zien en het onderzoek te doen. Zoals ik al eerder liet weten is het schrijven van een thesis waarin de onderzoeksresultaten verwerkt zijn, onderdeel van dit afstudeerproject. Het onderzoek bestaat uit een vragenlijst voor de kinderen die ze vooraf en na het zien van de DVD invullen. Zo kunnen wij onder anderen te weten komen welke film de kinderen het meest interessant vonden, van welk item ze het meest geleerd hebben en welk item ze het moeilijkst vonden. Jimi en Marte hielpen Karlijn op de Airport School. De Airport school wordt gesteund door vrijwilligers van Stichting Veldwerk door onder anderen het geven van Engelstalige lessen. Nadat klas 4 de DVD had gezien en de vragenlijst had ingevuld, werd de televisie buiten op het schoolplein gezet. Alle kinderen van de school mochten daar de film bekijken. Het begon een klein beetje te regenen maar gelukkig konden ze de film afkijken.
Sanne en Jantien gingen met Tika naar het Ortopethic Hospital waar we opnames gemaakt hadden van Sushmita en dokter Pawan. We brachten dokter Pawan en Miss Meena een DVD. Miss Meena is hoofdzuster van het ziekenhuis. De man van Miss Meena is directeur van de privé-school Greenland in Kathmandu. Op deze school hebben ook de DVD laten zien en het onderzoek afgenomen. The Greenlandschool had al een televisie maar nog geen DVD-speler. Namens de sponsoren hebben we deze school een DVD-speler aangeboden.
Aan het einde van de middag hadden we met elkaar afgesproken bij de New Tulip School (NTS). We wilden hier graag alle drie bij zijn omdat we het item ‘hygiëne’ opgenomen hebben op deze school. Sushmita was erg trots op haar eigen DVD. Ook hebben we nog een aantal opnames gemaakt van de school voor Susan. Susan woont in Nederland en heeft veel voor de NTS gedaan. En voordat we weggingen natuurlijk nog even op de foto met alle docenten! De mensen die daar werken zijn allemaal ontzettend lieve mensen. Iedereen is zo behulpzaam en geïnteresseerd. Op dat soort momenten is het lastig om al afscheid te moeten nemen.
’s Avonds hadden we met Wim en Petra, de fietsers, afgesproken om te eten. Ze waren van het Noble House even naar Kathmandu gekomen. We hadden een gezellige avond en Wim en Petra namen voor ons de definitieve DVD’s voor het Noble House mee en de scholen waar de kinderen naar toe gaan. Dat was erg fijn want zo wisten we zeker dat ze de DVD’s zouden krijgen aangezien we zelf geen tijd meer hadden om ze te brengen.

Donderdag hebben we de taken weer verdeeld. Sanne bleef bij het hotel om de laatste dingen te regelen en de resultaten van de onderzoeken alvast in de computer te zetten. Dat zou ons weer bagage schelen anders zouden we alle antwoordformulieren mee naar Nederland moeten nemen.
Jantien en Karlijn gingen naar de privé-school Sunrise en een staatsschool in Patan (een dorpje vlakbij Kathmandu). Zij lieten daar de DVD zien en namen het onderzoek af.
We hadden nog een televisie en DVD-speler over. We vroegen Engely advies welke school we het beste dit konden schenken. Engely vertelde ons over de Prison School. Dit is een klein schooltje met internaat voor kinderen waarvan hun ouders in de gevangenis zitten. De kindjes die daar zitten zijn nog heel erg jong en zien hun moeder een maal per week in de gevangenis. De kinderen waren erg verlegen en bang, maar wel heel erg blij met de televisie.
Na een lange dag gingen Jantien en Karlijn weer terug naar het hotel. Samen met Jimi en Marte hebben ze Sanne geholpen met het uitzoeken en invoeren van de antwoordbladen. Het onderzoek bestond uit negen pagina’s. We hadden vijf scholen bezocht. Per school hadden twintig kinderen meegedaan met het onderzoek. Dus dat betekende honderd pakketjes van negen blaadjes!
Geen wonder dat we iets te laat arriveerden voor het avondeten. Met een hele grote groep aten we bij een klein restaurantje, Spicy and Fair genaamd. We hebben er nog nooit klanten gezien, maar het eten is er super. Het toetje was een verassing. Jimi had de kok van het restaurant New Orleans gevraagd een appeltaart te bakken. Na het avondeten kregen we een bij Spicy and Fairs een stuk appeltaart gebakken door het restaurant New Orleansis. Heel bijzonder!

Vrijdagochtend waren we uitgenodigd bij ‘1905’, het restaurant van René, voor een afscheidsontbijt. Marte en Jimi aten ook mee. Na het ontbijt overhandigde we René een televisie en DVD-speler voor de stichting. Als dank daarvoor kregen we gezamenlijk een sjaal die symbool staat voor het afscheid en een goede reis. Op naar Nederland!

Dagboek 25

2007-06-24T12:40:00.000-07:00

Nadat we twee televisies en twee dvd spelers hadden gekocht in Kathmandu reden we met twee taxi’s naar Bhaktapur. We hadden gepland om aanstaande zaterdag en zondag naar Bhaktapur te gaan zodat we daar ook nog een nachtje konden slapen. Hals over kop hadden we onze planning aangepast vanwege de stakingen die op de komende dagen zouden plaatsvinden. De dvd was nog niet af maar we wilden toch heel graag zelf de kinderen van het Noble House en Swarga onze DVD laten zien. We zijn eerst naar het Noble House geweest. In het Noble House hebben ze al een televisie met DVD speler. Maar een eindje verderop in de bergen wordt een school gebouwd waar de televisie met dvd speler, die wij namens onze sponsoren schenken, straks zal komen te staan. Tot die tijd zal de apparatuur op het kleuterschooltje staan, dat naast het Noble House gebouwd is. Wim en Petra uit Nederland zijn op dit moment aan het helpen met klussen in het Noble House. Het huis en het kinderschooltje zien er prachtig uit maar ze zijn nog niet helemaal af. Het schooltje en de kinderen die in het Noble House wonen hebben het er perfect maar Wim en Petra helpen om het nog mooier te maken. Wim en Petra fietsen in ongeveer drie jaar tijd door heel veel landen. (www.wimenpeetzerereet.nl) Ze maken nu een korte tussenstop in Nepal om bij het Noble House te helpen.
Toen de kinderen uit school kwamen hadden we de film klaar gezet zodat ze direct konden kijken. Met open mondjes en muisstil zaten ze aan de buis gekluisterd. Dat was echt geweldig om te zien. Het item voeding hadden we met de kinderen van het Noble House opgenomen. Ze vonden het erg grappig om zichzelf terug te zien op televisie. Na de film werden we met veel enthousiasme uitgezwaaid en gingen we op weg naar Swarga.
We vonden het echt heel jammer dat we niet iets langer in Swarga konden blijven. We hadden toch zes weken in het kindertehuis geslapen... De kinderen vonden de televisie prachtig. Sabin die op dit moment helemaal met zijn benen in het gips zit werd naar het kantoor gedragen om ook de film te kunnen zien. We hadden niet verwacht dat de kinderen zo aandachtig bleven kijken. Zelfs Alish die niets kan horen keek onafgebroken naar de televisie.
Na de film dronken we echte Nepalese milk tea. Krishna had een speech voorbereid om ons te bedanken. Hij voegde daar wel aan toe dat ze heel blij waren met de televisie maar de kinderen mogen er niet iedere dag naar kijken. Voor de kinderen van Swarga is het heel belangrijk dat ze veel bewegen. Ook dachten we natuurlijk even aan Joyce die nu in Nederland zit maar erg gemist wordt door de kinderen. Van Tulasa kregen we een tika op ons voorhoofd en we ontvingen in een lijst de ‘fotohandjes van Swarga’. Net als in het Noble House werden we uitgezwaaid. De kinderen riepen aldoor ‘bye bye Miss’.
Tika, onze vaste taxi chauffeur in Kathmandu bracht ons weer naar het hotel. We hadden om half acht afgesproken om iets te gaan eten met Roma en haar man Kedar. Roma heeft ons heel veel geholpen met het item hygiëne maar ook tijdens de montage van de filmpjes. Bij New Orleans hadden we na ons hoofdgerecht natuurlijk weer een heerlijk stukje appeltaart. De afgelopen tijd hebben we schandalig veel appeltaart gegeten! Het was erg gezellig met Roma en Kedar en ze vertelden ons uitgebreid over het kasten systeem in Nepal.

Zaterdag ontvingen we de muziek van Paul uit Nederland. Jantien en Karlijn hebben die dag de dvd afgemaakt. Doordat we de dag ervoor de film twee keer op de televisie in Bhakatpur hadden gezien ontdekten we nog een aantal foutjes. Ook moest er nog een menu voor op de dvd gemaakt worden. Aan het einde van de dag zijn we bij ‘Lifestyle’ onze traditionele Nepalese kleding gaan passen. Karlijn was helemaal tevreden maar de kleding van Jantien en Sanne was te klein. Daarna moest de dvd inlay nog uitgeprint worden. Dit moest vandaag gebeuren omdat de komende twee dagen alles dicht zou zijn vanwege de staking. Het was erg moeilijk om een geschikte printshop te vinden met een kleurenprinter. Na lang zoeken gaven we de moed op.
Rick was speciaal uit Bhakatpur gekomen om ons nog gedag te zeggen. Bij het Kathmandu Guesthouse had hij ons getrakteerd op een lekker etentje met een cocktail als toetje. Nadat we afscheid namen van Rick belde Jimi of we nog iets mee gingen drinken. In de Sam's bar hadden Jantien en Karlijn een lekkere cocktail maar Sanne had nog nooit zo’n aparte ‘Pina Colada’ gedronken. Na twee minuten begon de cocktail te schiften!
We wilden met de rikja naar huis maar de eigenaar lag al lekker te slapen. Dus toch maar een taxi naar het hotel.

Zondagochtend bleek dat de staking niet doorging....Jammer dat we onze planning helemaal hadden aangepast maar we waren toch wel heel blij dat de staking was afgelast. Hierdoor konden we de inlays van de dvd’s gaan printen. Jantien en Karlijn hadden daarna hun knipuurtje door ze allemaal op maat te knippen. Onze kamer ziet er inmiddels uit alsof er een grote storm heeft plaatsgevonden... We hebben veel dure apparatuur in onze kamer inclusief drie televisies en dvd spelers.

Maandag hadden we na veel moeite en tegenslagen eindelijk de eerste dvd uitgeladen. De laptops en harde schijven raakten oververhit. Er was stroomuitval en de laptops gingen de filmpjes ineens op een hele andere manier uitladen dan in het begin.
Sanne was samen met Karlijn nog 3 televisies en dvdspelers gaan kopen. In de Philips shop waren ze erg blij om ons weer te zien. Met een beetje proppen reden we in de kleine taxi’s weer terug naar het hotel. We denken dat het personeel van het hotel weer rustig zal slapen als de meisjes met de televisies weg zijn! (Dit in verband met inbraken.)

Dinsdagochtend bleek er een staking te zijn, grrrr. We konden dus niets anders dan rond het hotel blijven. Daardoor hadden wel alle vijftig dvd’s die we nodig zouden hebben gebrand. ’s Avonds aten we met een grote groep bij een Koriaans restaurant. Dit restaurant zou echt een aanrader zijn volgens Jimi en hij was er al eens geweest. In dit restaurant kon je tafelbarbequen. We hadden tijdens onze reis in Nepal nog nergens zo slecht gegeten en na het eten gaf Jimi ook eerlijk toe dat hij er eigenlijk nog nooit was geweest. Maar we hadden toch weer veel lol gehad!

Dagboek 24 07-06-2007

2007-06-11T05:05:00.000-07:00

Na het maken van de DVD moeten we om te kunnen afstuderen een thesis schrijven. Het onderwerp van de thesis moet aansluiten op jouw project. Voor onze thesis willen we onderzoek doen naar de reactie van de kinderen in Nepal op onze DVD. Dinsdag zijn we de hele dag bezig geweest met het opstellen van een vragenlijst. De Engelse vragenlijst zal door Roma in het Nepali worden vertaald.
Aan het einde van de dag konden we onze Nepaleze traditionele kleding, kurta, passen bij de kleermaker. De kleding moest in de winkel achterblijven omdat het nog een keer vermaakt moet worden. Daarna hadden we samen met Florance, vrijwilligster in Swarga in Bhaktapur, en Tulasa, de didi in Swarga, op Durbar Square gegeten. Florance had twee vrije dagen en was gezellig naar Kathmandu gekomen.
Woensdagochtend stonden we, Jantien, Karlijn, Florance en Sanne, om half vijf op. We zouden de Mount Everest zien tijdens de Mountain Flight! Op het vliegveld moesten we erg lang wachten. De piloot vliegt eerst een keer naar de Himalaya om te kijken of er iets te zien is. Als het te bewolkt is gaat de Mountain Flight niet door. We hadden pech want ze vertelden dat het te bewolkt was. Maar niet getreurd want de volgende dag zouden we het nog een keer mogen proberen. Nadat we weer terug waren in het hotel zijn we verder gegaan met de montage. Paul, de composer, had al wat voorbeelden van muziek gestuurd waarmee we aan de slag konden. Terwijl Jantien en Karlijn met de montage bezig waren probeerde Sanne oplossingen te zoeken voor de stakingen die volgende week gepland staan. Precies op de twee dagen dat wij naar Bhaktapur zouden gaan zal er een staking
plaatsvinden. Dit betekent dat we niet buiten Thamel, de toeristenwijk in Kathmandu, de straat op kunnen en dat er geen taxi's rijden.....

Donderdagochtend stonden we met z'n vieren weer heel vroeg op het vliegveld. Dit keer hadden we meer geluk en om kwart over zeven vertrok ons vliegtuig. We zaten in een piepklein vliegtuigje waar je met hooguit zestien mensen in kan zitten. Iedereen had een stoel naast het raam. Nadat we door de wolken waren kwamen de eerste bergen te voorschijn. Het vliegtuigje vloog eerst met de ene kant langs de bergen en daarna met de andere kant zodat iedereen het kon zien. Om de beurt werd je naar de cockpit geroepen om daar van een nog mooier uitzicht te genieten. Doordat het vliegtuig zo klein was voelde je de luchtzakkingen heel erg goed. Dit was af en toe best zwaar voor je maag maar het was de moeite absoluut waard. We hebben de Mount Everest gezien!

Dagboek 23 04-06-2007

2007-06-11T03:52:00.001-07:00

Om kwart voor acht werden we naar de plek gebracht waar vandaan de olifanten vertrekken voor een jungle tocht. Via een trap konden we op de olifant klimmen. Wij zaten met z'n drieën en een vreemde jongen op een olifant. (De jongen zat naast Karlijn en stonk een beetje naar zweet!)

De olifant waar wij op zaten is een vrouw van drieëndertig jaar. Het was erg bijzonder om zo hoog boven de grond te zitten en zo dichtbij de dieren te kunnen. We zagen neushoorns en herten op twee meter afstand. De gids die bij de olifant hoorde zat bovenop het hoofd van de olifant. De gids ging geheel zijn eigen weg en bleef niet in de buurt van de andere olifantenrijders en toeristen. We gingen dwars door de takken om zoveel mogelijk dieren te kunnen zien. We begrepen direct waarom je een lange broek en een T-shirt met lange mouwen aan moest! We staken de rivier over zodat de olifant kon drinken. Als de olifant naar beneden loopt hang je helemaal voorover. Aan het einde van onze rit mocht Karlijn en daarna Jantien even de olifant besturen. Ze zaten op het hoofd van de olifant met hun voeten achter haar oren. Na het olifant rijden kon je met de olifant wassen. Je zit dan bovenop de olifant terwijl hij zich gaat wassen. De gids laat de olifant omrollen zodat jij in het water valt. Sanne was niet zo fan van het water en maakte foto's van Jantien en Karlijn terwijl ze elke keer van de olifant afgegooid werden. Karlijn kreeg al snel water in haar oren maar Jantien kon er geen genoeg van krijgen. Daarna namen we gauw een douche en verlieten we Chitwan. Er was weer een staking waardoor we een stukje moesten omrijden maar gelukkig viel het mee. De bestuurder van de auto had zin om naar huis te gaan en in plaats van vijf uur op de heen weg waren we met drie uur weer terug in het hotel! Onderweg hadden we nog een korte stop gemaakt om een beetje bij te komen. Bij een prachtig hotel met zwembad hadden we heerlijk gegeten.

Dagboek 22 03-06-2007

2007-06-10T21:35:00.000-07:00

Na een warme maar goede nacht onder de klamboe te hebben geslapen stonden we om zes uur op. We zouden gaan varen over de rivier in een uitgeholde boomstam. Samen met de gids, zijn begeleider en de eigenaar van de 'boot' voeren we over de rivier, de Rapti. De kleine boot was een uitgeholde halve boomstam. Je moest steeds proberen om met elkaar de balans van de boot te vinden. Dit was best spannend omdat hij erg instabiel was. Na een kwartier varen zagen we een krokodil aan de oever van de rivier liggen. En dan maar balans vinden!
Het is zo rustig op het water. Heel soms kom je iemand tegen van de lokale bevolking maar verder is het doodstil. We zagen heel veel verschillende soorten vogels. Na een uurtje stapten we uit de boot voor een klein wandelingetje door de jungle. De jeep zou ons ophalen om een dagtocht te maken door de jungle. Het wachten was best spannend omdat je geen idee hebt wat voor dieren er rondlopen. De gids probeerde de bestuurder van de jeep te bellen en gelukkig lukte dat uiteindelijk. Hij bleek een eindje verderop te wachten op ons. De jeep zag eruit als een enorme gammele bak die geheel open was.

De jungle bestaat uit drie verschillende natuurgebieden. Twee ervan bestaan vooral uit bomen en de andere is een gebied met alleen hoog gras. We reden eerst door het hoge gras. Op het zandpad zagen we voetafdrukken van de tijger. Het waren enorme grote klauwen. Zodra de bestuurder van de jeep iets zag stopte hij de auto. Hij zag echt de kleinste dieren waar hij totaal overheen hadden gekeken. We zagen grote hagedissen, herten, antilopen en heel veel vogels. 's Middags aten we onze lunch bovenin een soort uitkijkhutje. Daar was het iets koeler en je had een prachtig uitzicht. Beneden stond de bestuurder aan zijn jeep te sleutelen. Tijdens het rijden was hij al een paar keer gestopt om zijn motorkap open te doen en met een schroevendraaier het één en ander te repareren. Na de lunch reden we voornamelijk onder de bomen. Twee keer reden we dwars door de struiken omdat er een boom overdwars op het zandpad lag. Ineens stopte de jeep weer en we moesten uitstappen van de gids. Hij wees ons op een neushoorn
die een paar meter verderop beschut achter de bomen stond. We probeerde zo dicht mogelijk in de buurt te komen om foto's te maken. Ineens riep de gids: "Run, run"! Met een kloppend hart sprongen wij in de jeep! De neushoorn kwam onze kant op maar bleef daarna gelukkig staan. Vervolgens reden we richting het gebied waar de tijgers leven. Onderweg zagen we nog meer herten, neushoorns, vogels en apen. De gids en zijn 'begeleider' begonnen zich steeds meer als kleine jongens te gedragen. Ze hadden een stok waarmee ze de tijgers wel konden weg jagen zeiden ze. Ze lieten ons verschillende plekken zien waar mensen aangevallen en gedood waren door tijgers. In het tijgergebied voelden wij ons niet meer zo veilig. De jeep moest nog steeds af en toe met een schroevendraaier op gang geholpen worden, hij kon niet harder dan dertig kilometer per uur en was geheel open. We kregen het Spaans benauwd en vriendelijk verzochten we de heren het tijgergebied te verlaten en de grapjes achterwege te laten. Gelukkig begrepen ze
het en kregen we weer iets meer vertrouwen. We reden naar het Crocodile Breeding Centre. Hier vind je de krokodillen in allerlei maten. Achter het Crocdile Breeding Centre stond een groot hok, waarin een tijger woonde. Zo konden we toch, op een veilige manier, een tijger van dichtbij zien! Deze tijger zat opgesloten in de kooi omdat hij wel eens mensenvlees had gegeten. Het schijnt dat wanneer een tijger mensenvlees heeft gegeten, hij daarna het liefst alleen nog maar mensenvlees eet. Op de terugweg begon het te regenen wat erg lekker was voor de verkoeling. We werden daardoor wel enorm vies. Op de foto kun je het niet zo goed zien maar we zaten onder de modder.
De gids zat bovenop het dak van de jeep. Ineens sprong hij op omdat hij twee beren zag. We zagen ze nog net de bosjes in schieten maar we konden ze jammer genoeg niet goed zien. We hadden een tijdje staan wachten om te kijken of ze terugkwamen maar er kwam een andere jeep aan waardoor de kans zeer klein was dat ze nog terug zouden komen.
Lopend door de rivier kwamen we naar de overkant waar onze eigen jeep, waarmee we vanuit Kathmandu waren gekomen, voor ons klaar stond. Hij bracht ons naar de logde waar weer heerlijk eten voor ons klaar stond. Tijdens het eten bliksemde het heel erg waardoor er een prachtige lucht onstond. Om negen uur lagen we alledrie uitgeput in bed!

Dagboek 21 02-06-2007

2007-06-07T01:45:00.000-07:00

Vakantie! Na de opnames en de montage hadden we ons zelf een korte vakantie cadeau gegeven. We zijn drie dagen naar Chitwan, naar de jungle, geweest.
Met de jeep reden we zaterdagochtend om zeven uur weg. Op het laatste moment hadden we besloten dat we met de jeep zouden gaan in plaats van met de bus. Wel een beetje luxe maar wel erg fijn als je vijf uur door de bergen moet rijden. Chitwan ligt in het zuiden van Nepal. Onderweg merkte we al dat het daardoor steeds warmer werd.
We hadden een lodge geboekt aan de rivier in het plaatsje Sauraha. Het zag er prachtig uit en wij waren de enige gasten. Nadat we een waren bijgekomen van de rit en een beetje aan de warmte waren gewend werden Jantien en Karlijn al direct baldadig. Met een stok probeerde Jantien de bananen uit de boom te slaan en Karlijn had de taak om ze op te rapen. De bananenboom stond vlak naast onze lodge. Snel kwamen ze met de buit terug om vervolgens tot de conclusie te komen dat de bananen erg vies smaakte. Ze waren nog niet rijp!
Aan het einde van de middag nam onze gids ons mee naar het Elephant Breeding Centre. Dit ligt aan de overkant van de rivier. Met een kano, tussen de badende buffelo’s, werden we naar de overkant gebracht. In het Elephant Breeding Centre staan alle olifanten die gebruikt worden om daar een safari door de Jungle mee te maken. Er staan ook veel baby olifantjes. We hadden droge koekjes die we aan ze konden voeren. Met hun slurf pakten ze het koekje uit je hand en brachten het dan naar hun mond. De olifanten stonden allemaal achter hekken. Aan het einde stond een hek open. Een kleine olifant had dat door en kwam naar ons toegelopen om de koekjes uit onze handen te pakken. Hij bleef maar achter ons aankomen maar gelukkig jaagde de gids hem weg.
Op de terugweg gingen weer met de kano alleen Jantien liep door het water. We reden langs het dorpje Tharu. Chitwan ziet er op sommige plaatsten uit alsof je in de prehistorie bent. Dit dorpje gaf je dat gevoel nog meer. De huizen zijn van klei en stro. Er liep een vrouw voorbij met een mand vol met poep op haar hoofd, waarschijnlijk van de buffalo’s. Het was er zo verschrikkelijk warm dat we uitgeput en erg sloom, door het dorpje liepen. Maar natuurlijk konden we nog wel foto’s maken!
Daarna zijn we terug gegaan naar de lodge om weer even te douchen. Het liefst zou je in Chitwan elk half uur onder de koude douche willen staan. Na de douche hebben we een van de lekkerste Dhal Bat, typische Nepalees gerecht, tot nu toe gegeten. De linzensoep en de groentes smaakte erg goed.
’s Avonds was er in het centrum van Sauraha een culturele avond voor de toeristen. Een groep mannen lieten op muziek verschillende soorten traditionele dans zien, die ze gedurende het jaar tijdens speciale gelegenheden opvoeren. De avond werd gepresenteerd door een Nepalees die de Engelse tekst letterlijk uit zijn hoofd had geleerd. Het was een zeer komisch figuur. Aan het einde van de avond mocht het publiek meedansen. Jantien was het podium op geklommen en danste vrolijk mee. Voor Karlijn en Sanne was het iets te warm maar zij hebben met veel plezier het spektakel bekeken.

Dagboek 20 01-06-2007

2007-06-05T22:56:00.000-07:00

Gelukkig was de staking maandag voorbij. De scholen zijn inmiddels ook weer open.
Na de opening en ochtendgymnastiek op de NTS school zijn we verder gegaan met de opnames van hygiëne. We begonnen met een kort gedeelte in dit item waarbij Sushmita de docent vragen stelt over bacteriën.
Daarna reden we met Tika, Roma en Sushmita naar de groentekraam. Daar hadden we afgesproken om opnames te maken van de vrouw die groentes verkoopt en Sushmita. We hadden om elf uur afgesproken maar helaas was ze er niet. Ze zou pas om één uur terugkomen. Om geen tijd te verliezen zijn we toen eerst naar het ziekenhuis gegaan. In het Orthopethic hospital, waar we al eerder waren geweest en een complete rondleiding van Ocky hadden gekregen, zouden we opnames maken in het laboratorium. Toen we bij het ziekenhuis aankwamen zagen we al dat het heel erg druk was. Veel te druk om te filmen.... We hebben geprobeerd om één shot op te nemen maar dat was vrij onmogelijk. Vanwege de staking van gisteren was het nu extra druk. Dit betekende geen ziekenhuisopnames en ook nog geen opnames van de groentekraam en inmiddels was het al één uur. We besloten naar de groentekraam te gaan en dinsdagmiddag terug te komen in het ziekenhuis.
De vrouw van de groentekraam was erg slim en alles ging verliep voorspoedig. Wel stond de hele kraam vol met zeer nieuwsgierige mensen. De zus van Sushmita kwam ook even kijken en had haar dochtertje bij zich. Natuurlijk hebben wij weer een aantal foto’s gemaakt!

Dinsdag kwam kleine Krishna ons helpen met de montage. Aangezien alles in het Nepalees is hebben we een tolk hard nodig.
’s Middags zijn we weer naar het ziekenhuis gegaan. Toch duurde het even totdat we daadwerkelijk konden filmen. Dokter Pawan, die een rolletje in dit item speelt, was erg druk maar met een beetje aandringen konden we uiteindelijk beginnen. Sanne was voor de deur van het laboratorium gaan zitten en heeft tegen iedereen, die naar binnen wilde, gezegd dat ze na twintig minuten terug konden komen. Er was één jongetje die de hele tijd stond te wachten. Na afloop voelden we ons zo schuldig dat we hem een grote doos chocolaatjes hadden gegeven. We zijn nu klaar met de opnames en daarom trakteerden wij die avond op Sangria tijdens onze kleine wrap party!

Woensdagochtend vroeg zaten Roma en Krishna klaar om ons weer te helpen. Het vertalen van de items met Krishna ging soms moeizaam. Roma van het item hygiëne spreekt goed Engels en we hadden haar gevraagd om een dagje te helpen. Echt ongelooflijk...Je vraagt een dag van te voren: “Zou je ons kunnen helpen?” De directeur wordt gebeld voor een vrije dag en de volgende ochtend zit Roma naast ons. Met haar hulp erbij ging het vertalen erg snel. Maar het was wel een erg lange dag.

Donderdag hebben Jantien en Karlijn de montage voor het grootste deel afgemaakt.
’s Avonds zijn we naar Bodhnath, de stoepa, geweest. Het was volle maan en dan komen er heel veel mensen naar de stoepa. Ze versieren alles met lichtjes en iedereen loopt rondjes om de stoepa. Sommige mensen gaan op de grond liggen om te bidden. Op het dakterras, met uitzicht op de stoepa, hebben we met de vrijwilligers gegeten. Door alle lichtjes leek het net kerstmis. Na het eten zijn we gauw naar huis gegaan. Het leek alsof de taxichauffeur voelde dat we een beetje haast hadden. Hij reed namelijk echt heel hard. We vroegen een paar keer of hij iets rustiger zou kunnen rijden aangezien we die avond nog niet dood wilde. Hij trok zich er niet veel van aan en sloeg af zonder de straat in te kijken. Ook haalde hij een bus in, in een super smal straatje. Het was een zeer spannende rit!
We wilden een beetje op tijd thuis zijn omdat we een begin wilden maken met het uploaden van de montage. Paul, de composer in Nederland, heeft de items nodig om de muziek eronder te zetten. Vanwege de trage verbinding hier in Nepal kost dat erg veel tijd.

Vrijdagochtend hebben Jantien en Karlijn het item over de gehandicapte jongen afgemonteerd. Sanne was alvast met het uploaden van de andere items begonnen. Om vier uur stond alles online en hebben we onszelf getrakteerd op een massage. Dat was genieten ook al is het af en toe een beetje ruig!

Dagboek 19 27-05-2007

2007-05-28T07:27:00.000-07:00

Vrijdag hadden we het item hygiëne opgenomen. Voor de opname dagen hadden we de taxi chauffeur, Tika, gevraagd om ons overal naar toe te rijden. De rit naar de New Tulip School was zeer bijzonder. Door hele kleine straatjes en door enorme gaten in de weg kwamen we misselijk en door elkaar geschud aan bij de school. Maar Tika is zeer aardig en een vrolijke man.
We liepen een klaslokaal in en voor het wisten zaten we onder de vlooien. Na de luizen kunnen de vlooien er nog wel bij!
Miss Meena, de vrouw van de directeur, speelde een rol in het item hygiëne. Zij zit te wassen en vertelt Sushmita waarom het belangrijk is om met warm water en zeep te wassen. Miss Meena deed het heel erg goed waardoor we dit deel van het item zo hadden opgenomen. Alle kinderen uit de buurt zaten op hun hurken te kijken wat er allemaal gebeurde. Sanne probeerde de kinderen een beetje uit de buurt te houden zodat Jantien en Karlijn niet helemaal klem stonden met de camera en microfoon. Daarna reden we met de taxi naar Roma’s huis. Roma woont samen met haar man en de twee broers van haar man in een appartementje. Ze had haar keuken helemaal opgeruimd zodat we daar konden filmen. We waren erg blij dat we Roma gevraagd hadden als moeder. Ze is een erg lieve vrouw, ze begrijpt wat film maken is en ze heeft enorm veel geduld. Haar man speelde aan het einde van de dag ook nog een klein rolletje in het item. Als een echt gezinnetje zaten ze met z’n drieën in de keuken te eten. Sushmita vond het erg leuk om te doen en wil later actrice worden.
Aan het einde van de middag zou Tika ons weer ophalen. Voor het huis van Roma op het afgesproken tijdstip was Tika nergens te vinden. Hij belde ons even later dat hij eraan kwam. Een half uur later belde hij weer dat hij nog steeds onderweg was. Later bleek dat er demonstraties waren en dat alle auto’s helemaal vast stonden. Gelukkig kwam Tika anderhalf uur later ons ophalen. In het hotel zagen we op de televisie de beelden van de demonstraties. Er was gespoten met traangas en er zou geschoten zijn. De demonstraties hadden te maken met de staking van de scholen.
Met de groep vrijwilligers uit Nederland hadden we die avond gegeten. Jimi en zijn vriend Michael gingen na het eten naar de Tom and Jerry’s, een cocktail bar. Daar zouden ze de hele cocktail kaart, die uit 22 verschillende cocktails bestaat, opdrinken. Wanneer zij aan het einde van de avond alle cocktails op zouden hebben mogen ze hun namen op een vlag schrijven. Wij wilden dit spektakel niet missen en samen met Bart, Thijs, Lola, Marte en Stephanie stonden we Michael en Jimi bij. Het was een erg gezellige avond met cocktails voor één euro!

Zaterdagochtend stond Tika, gelukkig op tijd zonder demonstraties, voor ons hotel te wachten. Samen met ‘kleine’ Krishna zijn we naar Shanku gegaan. Daar is het kindertehuis van René. Aan het einde van onze DVD komt er een lange credit lijst. Naast deze lijst willen we beelden van zingende kinderen. De kinderen van het kindertehuis van René hebben verschillende liedjes voor ons gezongen. Om het kindertehuis vind je prachtige rijst velden en op de achtergrond zie je allemaal vrouwen op de rijstvelden aan het werk. René kwam ook nog gezellig langs en heeft uitgebreid met de kinderen gespeeld door zogenaamde telefoongesprekken met ze te voeren. Het is erg leuk en vooral lief om te zien hoe de kinderen op René reageren.
’s Middags zijn we naar het winkeltje Lifestyle geweest. We kregen een tip van een Nederlandse vrouw dat ze daar prachtige kleding op maat maken. We laten alle drie een Nepalees pak maken. Het was erg moeilijk om je voor te stellen hoe het er uiteindelijk uit komt te zien en welke stoffen we het beste konden zien. Volgende week dinsdag kunnen we de kleing ophalen....

Vanwege de demonstraties konden de opnames die we op zondag gepland hadden niet doorgaan. Gelukkig kunnen Sushmita en Roma ons wel helpen terwijl de scholen dicht zijn. Vandaar dat we vrijdag gewoon konden filmen. Maar vandaag zijn ook alle wegen afgesloten. Vrijdag waren er ook demonstraties en stonden de auto’s een aantal uren stil op de weg. Vandaag kun je de gehele dag nergens naartoe en is alles afgesloten. ‘Ze’, we weten niet precies wie dat zijn, zijn boos omdat het vrijdag uit de hand was gelopen. Daarom hebben ze nu alle wegen afgesloten en staakt het openbaar vervoer.
Het vervelende is dat je nooit weet hoe lang zo’n staking gaat duren. We hopen dat we maandag kunnen draaien en vandaag zijn we verder gegaan met de montage.

Dagboek 18 24-05-2007

2007-05-28T07:02:00.000-07:00

Dinsdag zouden we naar de NTS, New Tulip School, gaan om te beslissen met wie we het item hygiëne zouden opnemen. Vanwege een staking zijn de scholen sinds een paar dagen dicht. De directeur, Hom Nath, van de school belde om te zeggen dat we woensdagochtend langs konden komen. De school was dan nog wel dicht maar hij zou zorgen dat er een aantal kinderen aanwezig zouden zijn. Dinsdag was dus een onverwachte vrije dag.’s Middags zijn we naar een bookshop geweest om boeken te zoeken voor onze thesis. Daarna hebben we een begin gemaakt met de montage van de documentaire over Suman. We hebben veel DV-tapejes van dit item waardoor de montage van dit item tijdrovend zal zijn. ’s Avonds hebben we op het dak van het restaurant, Helena’s, met René gegeten.

Woensdagochtend zijn Jantien en Karlijn naar de NTS school geweest. Daar hebben ze gekozen voor Sushmita en Roma. Sushmita is een meisje van tien jaar en Roma geeft les op de NTS school. Bij Sushmita thuis is het heel erg donker waardoor we er niet kunnen filmen. Roma zal doen alsof ze de moeder van Sushmita is zodat we in Roma’s huis kunnen filmen.
Na het bezoek aan de school hebben Jantien en Karlijn, Sanne bij het hotel opgehaald. Met de taxi zijn we naar het ziekenhuis geweest. Sanne is helaas weer ziek en ze heeft een andere antibiotica kuur gekregen. De antibiotica werkte heel snel en al gauw voelde ze zich weer iets beter. ’s Avonds waren we uitgenodigd bij Jimi en René thuis. Samen met Marte, Anne, Anne, Stephanie en Lola hebben we genoten van de kookkunsten van Jimi! Jimi had Nepalees eten voor ons gekookt (lees gehaald in plaats van gekookt).

Donderdagochtend stonden we om half tien voor de deur van het Gulf Air kantoor. We moesten onze tickets terugboeken. Toen we binnenkwamen waren ze bij nummer vijf. Wij hadden nummer tachtig maar nadat we de bewaker lief hadden aangekeken ruilde hij ons nummertje om voor nummer twintig. Hierdoor waren we binnen een uur weer buiten.
De luizen zijn nog niet weg. Met ons hoofd vol anti luizen olie hebben we de opnames voor het item hygiëne voorbereid.
Om ‘grote’ Krishna te bedanken voor het helpen tijdens de opnames met Suman zijn we ’s avonds met hem gaan eten. Natuurlijk mocht de heerlijke appeltaart bij New Orleans niet ontbreken...

Dagboek 17 21-05-2007

2007-05-27T02:41:00.000-07:00

Na een ontbijtje op het dakterras van Swarga belde Marte. Zij en haar moeder voelden zich zondag weer iets beter en waren naar Bhaktapur gekomen. Boven op het dak van het Sunny Guest House hebben we ’s middags met hen geluncht.
Daarna hebben we ze een korte rondleiding door Bhaktapur gegeven. Bovenop de tempel kwamen we een heel lief kindje tegen. Ze staat op de foto. Ook zijn we even naar Swarga gelopen om te laten zien waar we de afgelopen maand verbleven.
Jimi was vanuit Kathmandu op de fiets gekomen en samen hebben we op het dakterras van Swarga gezeten.
Aan het einde van de middag kwam ‘Taxi Harry’ ons ophalen en bracht hij ons naar Nagarkot. Nagarkot is een dorpje bovenop een berg en een uur vanaf Bhakatpur rijden. Harry deed het zeer rustig aan en wij hadden het vermoeden dat hij via Krishna gehoord had dat wij de rit naar het ziekenhuis wel erg spannend hadden gevonden.
Bij het hotel ‘End of the Universe’ werden we afgezet. De naam van het hotel past precies bij de omgeving. Je hebt echt het gevoel dat je aan ‘The End of the Universe’ bent. Het hotel zag er uit als een echte berghut met veel hout. Voordat we onze Dhal Bat kregen hebben we Bonanza, een kaartspel waarbij je bonenvelden moet oogsten, gespeeld.

De volgende ochtend stonden we om kwart over vier op om naar de zonsopgang te kijken. In een busje werden we naar 2150 meter gebracht waar een klein tempeltje stond. Vanuit daar zou de zonsopgang het mooiste uitzicht geven. De Himalaya konden we niet zien omdat het te bewolkt was maar desondanks was het prachtig. Het leger keek ook naar de zonsopgang, al hadden wij meer het idee dat wij aangestaard werden in plaats dat er aandachtig naar de zonsopgang werd gekeken. Nepal is een prachtig land en de bevolking is erg lief en gastvrij. Er is alleen één ding waar wij ons aan irriteren: het gerochel. Het is echt ongelooflijk, ‘ze’ worden echt uit de tenen gehaald en vervolgens lekker naast je voeten neer gespuugd. Alle heren van het leger schraapte stuk voor stuk hun keel, echt geen gehoor! Bij het hotel hadden we nog wat rondgelopen en toen zijn we met het busje naar huis gebracht.
Vandaag was onze laatste dag in Swarga. We hadden chocola gekocht en van het geld dat we van de neef van Karlijn en zijn vrouw, Tim en Lonneke, hadden gekregen, hadden we speelgoed en armbandjes voor de kinderen gekocht. Om vier uur kwamen de kinderen uit school en hadden we met z’n allen thee gedronken. De chocolade kitkat viel erg in de smaak en met het speelgoed werd na de thee direct gespeeld. Voor Kalpana en Tulasa hadden we een ketting gekocht. Florence, de nieuwe vrijwilligster bij Swarga, was die dag aangekomen en kon het feest direct meemaken.
Daarna kwam het zwaarste moment van de reis, onze koffers moesten naar beneden gedragen worden! Gelukkig hielp Krishna maar we moeten nog veel achterlaten en inschikken voordat we naar Nederland gaan! Met een propvolle taxi zijn we naar Kathmandu gegaan. We slapen de laatste drie weken in het Hotel Mustang Holiday Inn, waar Marte ook verblijft.

Dagboek 16 19-05-2007

2007-05-23T05:16:00.000-07:00

Zaterdag was onze laatste opname dag met Suman. Om negen uur hadden we bij hem thuis afgesproken. Suman zou zijn vader vragen of we die ochtend nog een aantal shots van hem mochten maken. We hadden dit eigenlijk op vrijdag gepland maar de vader van Suman moest steeds weg en had het heel erg druk. Wij hadden de indruk dat hij niet voor de camera zou willen maar volgens Suman was dit niet het geval. De reden waarom zijn vader zo druk was wist Suman niet....Zaterdagochtend was dus het moment voor de papa maar toen we aankwamen was hij er niet. We hadden de hoop opgegeven en zijn na een uur naar het CBR, organisatie die zich in zet voor gehandicapte kinderen, gelopen. Suman heeft een fiets met trappers die hij met zijn handen aandrijft. Op weg naar het CBR hebben we veel verschillende shots gemaakt. We hebben zelfs een paar ‘rijdertjes’ gemaakt doordat Karlijn bij Suman achterop zijn fiets ging zitten. Onderweg hadden we veel bekijks. We hadden Suman verteld dat hij met de mensen op straat kon praten maar dat hij niet iets over de camera of film mocht zeggen anders zouden wij niets aan die opnames hebben. Dit bleek echter een veel te moeilijke opdracht want hij deed niets liever dan over de film praten.
Elke zaterdag heeft Suman bij het CBR een bijeenkomst van zijn clubje. Suman geeft voorlichting over handicaps en hoe je daar mee om kan gaan. Tijdens de opnames is Sanne samen met ‘kleine’ Krishna, de gids, op zoek gegaan naar televisies en DVD-spelers. We weten nu waar we straks de televisies en DVD-spelers kunnen kopen en hoeveel ze ongeveer kosten.
Om drie uur zijn we met de taxi naar huis gegaan. Je moet hier altijd onderhandelen over de prijs van de taxirit. We kwamen er niet uit met de onderhandeling omdat ze veel te veel vroegen. Gelukkig hadden we het telefoonnummer van Harry. Harry is een taxichauffeur die vaak voor Krishna en Joyce rijdt. Harry heeft ons opgehaald en via de smalste straatjes van Bhakatpur naar Swarga gebracht. Hij neemt altijd een andere route waardoor je weer iets nieuws van Bhakatpur ziet.

Sabin en Rosanie zijn twee kinderen van Swarga en liggen al paar dagen in het ziekenhuis. Rosanie is geopereerd aan een grote bult op haar rug, vanwege haar open ruggetje. Sabin had injecties gekregen voor zijn spasmen.
Samen met Kalpana en ‘Taxi’ Harry reden we naar het ziekenhuis. Wij dachten dat het ziekenhuis in Bhakatpur was. Maar we bleven maar rijden en rijden door de bergen. Uiteindelijk reden we een steile berg op via een hobbelig weggetje. Naast ons werd de afgrond steeds dieper. Jantien zat achterstevoren en werd misselijk. Toen Harry gezellig met Kalpana aan het kletsen was kreeg de auto een behoorlijke afwijking richting het ravijn. Sanne en Karlijn gilde en probeerde Harry duidelijk te maken dat hij misschien beter naar weg kon kijken in plaats van naar Kalpana. Ook probeerde we hem duidelijk te maken om iets minder dicht bij het ravijn te rijden. Harry begreep er niets van en stopte zijn auto op de helling. Hij stapte uit om te kijken of er iets buiten te zien was omdat wij naar de berg wezen zodat hij iets meer die kant op zou rijden. Wij begonnen allemaal te lachen omdat we elkaar niet begrepen en Harry stapte weer in de auto. Bovenop de berg voor de ingang van het ziekenhuis moesten we even bijkomen! Het uitzicht was echter prachtig. Je keek uit op het stadje Benipa.
Sabin en Rosanie waren blij om ons te zien. Samen met Sabin hebben we een paar keer ‘row row your boat’, zijn favoriete liedje gezongen. We hadden voor Rosanie een poppetje en een velletje met roze prinsessen stickers meegenomen. We waren het cadeautje voor Sabin helemaal vergeten dus hebben we hem de roze prinsessen sticker velletje gegeven. Voor Sabin, een jongen van ongeveer negen jaar, maakte dit niets uit. Hij vindt alles prachtig. Het ziekenhuis zag er erg mooi uit en was speciaal voor gehandicapte kinderen.
We dachten dat de afdaling minder erg zou zijn omdat Harry nu niet aan de kant van het ravijn hoefde te rijden. Waarschijnlijk heeft Harry een voorkeur voor die kant want op de terugweg reden we aan de verkeerde kant van de weg vlak naast het ravijn!
Kalapna vroeg ons of we mee wilde naar de markt van Benipa om thee te drinken. We hadden geen idee waar ze ons heen bracht maar het leek ons leuk. We reden door hele smalle straatjes en ineens stopte de auto voor een heel donker huisje. Wij bleven nog even vertwijfeld zitten maar dit was de markt en Kalpana zei dat we naar binnen mochten. Toen we binnenkwamen in het donkere huisje zagen we alleen maar verschillende soorten thee. We mochten alle thee soorten ruiken. Daarna werden we mee naar buiten genomen en kregen we een rondleiding door de kruidentuintjes. Citroengras, munt, rozemarijn alles werd geplukt zodat we het goed konden ruiken. De geuren zijn zo sterk, echt niet te vergelijken met de kruiden in Nederland. Terug in het huisje hadden ze kruidenthee voor ons gemaakt. Het smaakte heerlijk en natuurlijk hebben wij na afloop onze souvenir voorraad aangevuld met een aantal zakjes kruiden thee. We werden vrolijk door de ‘thee’ familie uitgezwaaid en Harry heeft ons rustig naar huis gereden!

Dagboek 15 18-05-2007

2007-05-21T23:54:00.000-07:00

Donderdagochtend hadden we opnames van de korte documantaire over Suman. Vandaag namen we de interviews met hem op. Krishna van Swarga hielp ons tijdens de interviews.
‘Grote Krishna’, we kennen namelijk ook ‘kleine Krishna maar hij is onze gids, vertaalde onze vragen van het Engels naar het Nepali zodat Suman de vraag helemaal zou begrijpen. Ook vertaalde Krishna wat Suman zei. Dit was voor ons erg belangrijk omdat we op deze manier konden controleren of Suman wel antwoordt gaf op onze vragen. We hadden ondekt tijdens de kennismakingsgesprekken met Suman dat hij gauw afwijkt van de vraag. Ook houdt hij van het vertellen van heel heel veel details! Dankzij de hulp van Krishna konden we de lengte van de opname iets beperken.
De opnames waren op het dakterras van Swarga vonden. Krishna had Suman naar boven getild en dit was een spannende klus. Gelukkig ging het goed alleen moesten we even wachten totdat Suman zijn benen weer naar beneden wezen. Doordat Krishna hem had gedragen zaten zijn benen opgevouwen. Het was eigenlijk iets te warm op het dakterras maar je moet iets over hebben voor een mooi plaatje. Dit had wel tot gevolg dat Jantien en Karlijn een beetje verbrand waren. Voor Suman werd er naar een pet gezocht maar Tulasa kwam met een meisjeshoedje met bloemetjes terug. Helaas kon Suman deze niet op omdat dat echt heel raar stond. Krishna had er echter geen moeite en heeft de hele middag met het hoedje opgezeten. Sanne zorgde voor de aanvoer van water en fruit. Ondertussen had zij ook ingewikkelde telefoongesprekken op de kamer!
Om drie uur waren we klaar en hebben we ons weer verwend met prachtige sierraden uit de zilverwinkel. Het is maar goed dat we snel naar Kathmandu gaan en ver weg zijn van de winkel anders blijven we kopen.

Vrijdagochtend stonden we om kwart over vijf op. Het filmen van een dagelijkse dag uit het leven van Suman stond op de planning. Krishna bracht ons naar het huis van Suman. Het zou ongeveer tien minuten a een kwartier lopen zijn. Achteraf gezien was het een half uur lopen met onder anderen een accubelt, cameratas en statief. Dit was best zwaar maar het was een prachtige wandeling. Suman was erg blij om ons weer te zien en hij zat te popelen om een ontbijt voor ons te maken. Wij hadden net ontbeten en zaten niet echt te wachten op een Nepalees ontbijt. Met veel moeite konden we het afslaan. Toch had de moeder van Suman Nepalese thee met koekjes voor ons. We bedachten dat we ook een shot wilde van Suman die met zijn vader en moeder thee dronk. We namen het shot direct op en lieten hen ‘onze’ thee met koekjes eten en drinken.
Tijdens het interview op donderdag had Suman verteld dat hij alleen met zijn vader en moeder woonde. Al snel merkten we dat oma, nichtje en neefje ook in het huis wonen.
Toen ze ’s morgens om negen uur met z’n allen Dhal Bat gingen eten zat iedereen bij elkaar in keuken. Dit hebben we ook gefilmd. Het probleem is alleen dat wanneer we het interview als voice over op de achtergrond gebruiken de beelden niet kloppen met wat hij zegt. Maar goed dit lossen we wel op tijdens de montage.
’s Middags hadden we een pauze van drie uur. Dit kwam goed uit aangezien onze accubelt nodig moest worden opgeladen. Helaas hebben we een accubelt bij ons die het maar een uurtje doet. Waarschijnlijk is er iets kapot. Om half vier liepen we weer naar het huis van Suman. Dit keer was de wandeling nog mooier omdat je in de verte de Himalaya toppen kon zien. Suman zijn vrienden komen elke dag om vier uur langs en om vijf uur krijgt hij Engelse les. Dit wilde wij natuurlijk filmen en vandaar dat we terug waren gegaan.
Na een lange dag hebben we heerlijke momo’s, Nepalse specialiteit, gegeten op het dak van het Sunny Guest House.

Dagboek 14 16-05-2007

2007-05-17T03:30:00.000-07:00

We zijn nog maar net terug uit Kathmandu en we hebben alweer een druk programma. We zijn namelijk aan het ontluizen! Sanne had kriebel op haar hoofd en liet Tulasa ernaar kijken. Het resultaat: LUIS. Jantien en Karlijn gingen ook door de controle en hadden hetzelfde resultaat als Sanne.
We hadden alle flesjes luizenshampoo die we in de supermarkt konden vinden gekocht. We kammen elkaar drie keer per dag. Het advies vanuit Nederland was: “Was al je kleding en beddengoed.” Helaas is dat hier onmogelijk. Er is wel een wasmachine maar die wast met koud water. Daarbij komt dat er de laatste week bijna geen water is. Je mag blij zijn als je het toilet kan doorspoelen. Ook is er vaak een ‘power cut’. Dus je moet een moment vinden dat er water is en geen power cut om de wasmachine te laten draaien. Tegenover onze kamer is er nog een kamer, waar Yvonne sliep toen ze hier was. We hebben die kamer aangewezen tot luizenkamer. Alle kleding die we de afgelopen week aangehad hebben ligt daar.
’s Avonds kwamen we Rick tegen toen we een hapje gingen eten bij het 'Hart van Bhaktapur'. Hij bood ons aan om de volgende dag bij hem op zijn hotelkamer te douchen zodat we warm water hadden om onze haren te wassen.
Deze aanbieding namen graag aan en de volgende ochtend stond Rick zijn kamer af voor onze badderpartij. We hadden alledrie onze haren ingesopt zodat de luizenshampoo goed kon intrekken. Natuurlijk moest hier een foto van gemaakt worden.
Om de stemming erin te houden besloten we om daarna te winkelen en ons helemaal gek te kopen aan souvenirs. Jantien en Karlijn hadden Sanne de pottenmarkt laten zien. De pottenmarkt werd alleen een beetje overschaduwd door het graan. Sinds een paar dagen zien we overal graan. Blijkbaar is het de tijd om te oogsten en iedereen helpt mee om de graankorrels te sorteren en in grote zakken te doen. In de laatste winkel die we binnenstapten zagen we dezelfde kettingen als die we vlak daarvoor gekocht hadden. De verkoper noemde een prijs zonder te weten dat wij die kettingen al hadden. Hij vroeg de helft minder dan dat wij ervoor betaald hadden....Afgezet dus! Maar dat kon de pret niet drukken en we zijn lekker uit eten gegaan. De volgende DVD maken we speciaal voor Karlijn in Italië. Karlijn eet namelijk, lasagne, spaghetti of pizza! Het liefst als lunch en avondeten.
Vandaag, woensdag, zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor de opnames met Suman. Donderdag hebben we een interview met hem en Karlijn en Jantien zijn hard bezig met het maken van de juiste vragen. En daar hoort natuurlijk iets lekkers bij! Sanne wordt ingezet om thee te maken en sjouwt zich helemaal rot met lekkers zodat de meisjes goed kunnen presteren!
De luizen zijn vandaag iets minder. We hebben geen jeuk meer en hopen dat de schade mee zal vallen....

Dagboek 13 14-05-2007

2007-05-15T00:43:00.000-07:00

Het heeft even geduurd voordat jullie weer een dagboek konden lezen. Dit had te maken met dat Sanne een week ziek is geweest. Zij verzorgt de dagboeken en dat lag dus even stil. Jantien en Karlijn hadden echter wel een druk programma gehad.
Donderdagochtend vertrok Joyce (initiatiefneemster van Swarga) voor drie maanden naar Nederland. Eens in de zoveel tijd gaat ze terug om onder andere sponsoren te zoeken voor het kindertehuis. Wij hadden Joyce gevraagd om een DV- bandje voor ons mee te nemen naar Nederland. Jantien en Karlijn hadden woensdag de hele dag gemonteerd om een eerste versie in elkaar te zetten van het item voeding en menselijk lichaam. Deze versies hadden ze op een DV-bandje gezet zodat Paul, de sounddesigner in Nederland, alvast kan zien wat het uiteindelijke resultaat ongeveer gaat worden.

Woensdagavond was er in het ‘hart van Bhaktapur’ een afscheidsetentje met Rick, Krishna, de vrouw en zus van Krishna, Wim (journalist) en Joyce zelf natuurlijk. Rick, de eigenaar van het restaurant, had flink zijn best gedaan met het halen van knackworstjes en Gelderse worst uit Kathmandu.
De volgende ochtend hadden Jantien en Karlijn met Krishna en Joyce, vlak voor haar vertrek, afgesproken om te praten met Naresh. Naresh verblijft sinds een week in Swarga. Hij is elf jaar. Naresh heeft brandwonden op zijn bovenlichaam en mist een arm. We wilde graag met Naresh praten omdat hij eventueel ook geschikt zou kunnen zijn voor het item ‘leven met een handicap’ op onze DVD. Naresh was heel erg jong toen hij de brandwonden opliep. Hij wist er eigenlijk niets meer van.
’s Middags hadden we afgesproken met Suman in het CBR. Joyce had Suman ontmoet en zijn telefoonnummer aan ons gegeven. Suman is drieentwintig jaar en gehandicapt. Met hulp van het CBR heeft hij inmiddels veel bereikt. Hij gaat naar college, werkt af en toe vrijwillig bij het CBR en geeft cursussen aan kinderen hoe ze om kunnen gaan met een handicap. Jantien en Karlijn waren erg enthousiast over zijn verhaal. Suman vond het idee dat er een documentaire over hem gemaakt zou worden geweldig. Kortom onze keuze was gemaakt en met Suman gaan we het item ‘leven met een handicap’ opnemen.

We hadden al vaak over de pottenmarkt in Bhaktapur gehoord maar we waren er nog nooit geweest. Jantien en Karlijn liepen er per toeval langs en hadden even rondgekeken. Naast de duizenden potten verkopen ze daar ook prachtige maskers.
’s Avonds hadden Jantien en Karlijn weer bij het ‘hart van Bhaktapur’, het blijft favoriet, gegeten. De collega van de moeder van Karlijn, Wil, was op vakantie in Nepal en samen met haar man, Jo, hadden zij getrakteerd op een etentje.
Vrijdagochtend lag Sanne nog steeds ziek in bed en zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Dit omdat ze de afgelopen dagen zo’n 45 keer naar het toilet is geweest. Met de bus hobbelden we letterlijk naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis zag er slecht en vies uit. Door een beetje grapjes met elkaar te maken hielden we de moed erin. Ook al hadden we alledrie het gevoel dat Sanne hier niet echt beter ging worden. Tulasa, de didi, was met ons mee omdat ze daar geen Engels spreken. Ze regelde met moeite een dokter en tussen de patiënten, die als een hoopje ellende op de ‘bedden’ lagen, werd Sanne geholpen. Er stonden ongeveer 6 assistenten om haar heen. Haar bloeddruk en hartslag werden gemeten. Dit was het onderzoek en Sanne vond het ook meer dan genoeg geweest en ging weer naar huis.

Jantien en Karlijn hadden weer een afspraak met Suman en Krishna omdat Suman zijn levensverhaal graag nog een keer in het Nepali wilde vertellen. Suman kan wel Engels maar in het Nepali kon hij zijn verhaal nog beter vertellen en Krishna vertaalde dit in het Engels.
’s Middags kregen we de uitslag van het ontlastingsonderzoek van Sanne. Het duurde iets langer dan verwacht aangezien het potje kwijt was. Gelukkig had Jantien het nummer van het potje onthouden en hoopten we dat we de juiste uitslag kregen! De uitslag was niet goed en ze kreeg een tas vol met medicijnen. We besloten om naar Kathmandu te vertrekken. In Kathmandu hebben ze betere klinieken.

Zaterdagochtend zijn we naar een kliniek, CIWEC, geweest. Toen we daar aankwamen zat er een vrouw achter de balie die gebrekkig Nederlands sprak. We zagen alleen maar toeristen en dat gaf ons een goed gevoel. Karlijn was in het uur dat we daar waren drie keer naar het toilet geweest. Alleen maar omdat het toilet zo mooi en zo schoon was! Sanne werd geholpen door een Westerse dokter. De eerste tien minuten van het bezoek ging het gesprek alleen maar over Kids on Top. De dokter nam echt de tijd, maar dat mocht ook wel achteraf gezien toen we de rekening kregen! Sanne kreeg een antibiotica kuur. De dokter was blij dat ze niet de medicijnen had ingenomen die we in het ziekenhuis in Bhakatpur hadden gekregen. Toen we hem de medicijnen lieten zien begon hij te lachen en zei: “Do You know the word placebo?”

Zondagochtend zijn Jantien en Karlijn naar de NTS (New Tulip School) school geweest. Via Susan van Klaveren in Nederland waren we in contact gebracht met deze school. Voor het item hygiëne zochten we een jongen of meisje die we daarvoor kunnen filmen. Bij aankomst stonden alle kinderen in rijen. Ze hadden namelijk ochtendgymnastiek.
De directeur van de school was erg enthousiast en wilde ons graag helpen door zijn kinderen mee te laten werken aan onze DVD. Volgende week zullen we teruggaan naar deze school om afspraken te maken over de opnames maar het liefst begon hij die dag zelf nog!
’s Middag hadden we geluncht met Jimi, Marte en haar moeder. Marte’s moeder is voor een week in Nepal om gezellig met haar dochter vakantie te vieren. Marte’s moeder is huisarts en heeft Sanne, waar het inmiddels iets beter mee gaat, nog wat tips gegeven.

Het avondeten was nog gezelliger omdat we toen met Jimi, Marte, Marte’s moeder en nog zeven vrijwilligers hadden gegeten. Jantien en Karlijn hadden als toetje appeltaart. Bij New Orleans, zo heet het restaurant, zou je de lekkerste appeltaart van Kathmandu kunnen eten. Zij konden niets anders dan dit beamen!
Maandag was het tijd om weer terug te gaan naar Bhakatpur. Aantaande donderdag, vrijdag en zaterdag hebben we opnames met Suman. Suman is zo enthousiast dat hij ons iedere ochtend, zo vroeg mogelijk, belt om te vragen of we niet alvast kunnen beginnen met de opnames. Jantien legt hem iedere keer rustig maar vooral duidelijk uit dat hij nog even moet wachten.
Met de riksja hadden we ons laten brengen naar 1905, het restaurant van René (stichting Veldwerk). Na een broodje en twee uurtjes winkelen zijn we met de taxi naar ‘huis’ gegaan.

Het was soms best lastig dat Sanne ziek was omdat we niet veel konden doen. Maar met humor hielden we de sfeer erin. Je leert elkaar goed kennen als je met z’n drieën elke dag bij elkaar bent. Maar we kunnen niet anders zeggen dan dat het super gezellig is. Helaas voor de lezers geen sappige details over ruzies want die zijn er niet!

Dagboek 12 08-05-2007

2007-05-12T22:55:00.000-07:00

Zondag hadden we een rustige dag. We hadden besloten dat we mochten uitslapen maar we waren al om zeven uur wakker. Die dag stond er niet zo veel bijzonders op het programma. Jantien heeft in haar spannende boek gelezen, Karlijn in haar mooie boek en Sanne in haar verdrietige boek. ’s Middags hadden we nog een aantal props gekocht. Morgen zullen we het item menselijk lichaam op een school opnemen en daarvoor hebben we onder andere een bal, bananen en een springtouw nodig.

Maandagochtend stonden we om zeven uur voor de school, zoals we hadden afgesproken met de directeur. De directeur woont samen met zijn vrouw en twee kinderen in de school. Zijn slaapkamer en tevens woonkamer ziet er uit als een kleine studentenkamer. Toen de directeur ons zag sloeg hij zijn hand voor zijn mond omdat hij helemaal vergeten was de vijf jongens en meisjes te vragen om zeven uur op school te zijn. Jantien had zondag al een beetje een voorgevoel dat dit ging gebeuren. We vonden het toch niet nodig om hem even te bellen. We hadden er immers naast gestaan toen hij het in zijn agenda schreef. Helaas zegt dit dus niet zo veel! We mochten gezellig bij de directeur op zijn kamertje een kopje Nepalese thee drinken en hij vertelde ons voor de vijfde keer welke opleidingen hij allemaal had gedaan! We spraken met hem af dat we die middag om twee uur terug zouden komen voor de opnames. Achteraf gezien was dit tijdstip veel beter aangezien ‘s middags het zonnetje scheen. Voor het item menselijk lichaam hebben we in Nederland een medestudente van ons een aantal tekeningen laten maken. Op de tekeningen staan delen van het menselijk lichaam afgebeeld. Deze tekeningen gebruiken we om uit leggen hoe je lichaam er van binnen uitziet. De kinderen lieten de tekeningen aan de camera zien. Wanneer dit item af is zul je op de achtergrond de voice-over horen die we afgelopen donderdag hadden opgenomen.

Tulasa en Kalpana (de didi’s van het huis waar wij slapen) hadden ons uitgenodigd om een keer thuis te eten met de kinderen. Na de opnames konden we thuis aanschuiven. De kinderen waren nog bezig met hun huiswerk. Chandra is drie jaar en heeft ook huiswerk maar Chandra had hele andere plannen dan huiswerk maken. Ze lag heerlijk boven haar schrift te slapen. Jantien maakte haar wakker voor het eten en zette haar aan tafel. Ze zat nog geen minuut aan tafel of ze viel weer in slaap. De kinderen moesten allemaal erg lachen toen wij aan tafel gingen zitten. Ze eten hier iedere ochtend en avond Dhal Bat (rijst met linzensoep). Voor ons was het een hele beleving aangezien je met je handen moet eten. De didi’s probeerde ons uit leggen hoe je het beste het eten naar je mond kon brengen. Maar aan het gelach te horen waren we er niet heel goed in!

Dinsdag zijn we naar het CBR geweest. Yvonne, de fysiotherapeute, heeft daar vroeger gewerkt en ze had ons aangeraden om daar een keer langs te gaan. Het CBR is een organisatie die hulp biedt aan gehandicapte kinderen in Bhaktapur. Voor het item ziektes zoeken we een gehandicapt kind waar we een korte documentaire over kunnen maken. Het doel van deze documentaire is om andere kinderen te informeren over gehandicapte kinderen. Het komt hier nog vaak voor dat kinderen met een handicap in een afgelegen kamertje worden gezet zodat niemand ‘last’ van ze heeft. Zonder aankondiging of afspraak zijn we naar het CBR gegaan. We werden direct naar de directeur gebracht die ons verhaal enthousiast aanhoorde. ‘Natuurlijk wilde ze ons helpen met het vinden van een kind voor ons verhaal en wat een eer dat we langskwamen.’ De ontvangst is echt een wereld van verschil met Nederland. Iedereen is druk en onverwacht langskomen en dan ook nog direct met de directeur spreken komt in Nederland niet vaak voor. In Nepal schuiven ze alles voor je aan de kant.
Na het CBR zijn we met de taxi naar Thimi gegaan. Dit is een dorp zes kilometer van Bhaktapur. In de reisgidsen werd dit plaatsje enthousiast beschreven. Thimi zou beroemd zijn om zijn terracotta gebruiksvoorwerpen zoals bloempotten, asbakken en kandelaars. Maar ook om zijn kleurig beschilderde maskers en poppen. Thimi ligt bovenop een berg en met de taxi reden we omhoog. We zaten alle drie gespannen in de auto aangezien we ons sterk afvroegen of deze auto omhoog zou komen. Toen we bijna boven waren sloeg de motor af en rolde we een klein stukje naar beneden. Gelukkig deed de handrem het en zijn we uitgestapt zodat we veilig naar boven konden lopen. Thimi viel behoorlijk tegen, het enige wat ons opviel was dat er ontzettend veel honden zijn. Verder zag het er een beetje vervallen uit en waren de prachtige bloempotten, asbakken, kandelaars, poppen en maskers niet te vinden. We hadden de taxichauffeur gevraagd om in de buurt te blijven en na een half uurtje zijn we weer weggegaan. De taxichauffeur bracht ons veilig naar Thamel, de toeristenwijk van Kathmandu. Daar hebben we heerlijke broodjes, koekjes en croissantjes gegeten! Dit kun je namelijk niet vinden in Bhakatpur en was voor ons dus weer een groot feest om te eten. We zijn op zoek gegaan naar dvd’s en dvdhoesjes. Als we straks klaar zijn met de montage hebben we deze hard nodig. We hadden de indruk gekregen dat deze moeilijk te krijgen zijn dus vandaar dat we onze zoektocht al gestart waren. Uiteindelijk vonden we ze in een groot warenhuis. We werden met grote ogen aangekeken toen we alle dvd’s meenamen die ze hadden! Na een heerlijke avondmaal bij een goede Italiaan in Thamel zijn we weer terug gegaan naar huis.

Dagboek 11 05-05-2007

2007-05-06T23:33:00.000-07:00

Vrijdag en zaterdag hadden we opnames van het item voeding in het Noble House. Het Noble House is het kindertehuis dat door Engely Tersteeg is opgezet.Voor dit item hadden we een groot rond schoolbord nodig. Vlakbij ons huis is een houtmakerij en daar hadden we het ronde bord, van 1 meter doorsnee, laten maken. Het resultaat was zo mooi dat we Swarga, het kindertehuis waar wij verblijven, hetzelfde schoolbord hadden geschonken. Eigenlijk hebben indirect onze sponsoren het schoolbord geschonken.... Ook het Noble House had na afloop van de opnames het schoolbord gekregen.

Vrijdagochtend werden we opgehaald door de taxi en alle spullen, camera, geluid, laptop en het schoolbord, pasten precies in de auto.
Sita, de mama van het Noble House, speelde een belangrijke rol spelen in het item voeding, dat we zouden opnemen. Samen met haar zijn we eerst naar de markt gegaan om de ingrediënten die we nodig hadden voor te kopen. Vooral het onderhandelen over de prijs is zeer interessant om naar te kijken. We hadden bij een stalletje twee kilo bananen, twee kilo appels, 1 kilo mandarijnen en 2 kilo mango’s gekocht. Het duurde wel tien minuten voordat Sita een prijs had gekregen naar haar zin, 400 roepies (iets meer dan 4 euro).
Om drie uur kwamen alle kinderen uit school en zijn we begonnen met draaien. Vrijdag zouden we binnen draaien en zaterdag buiten.
Op het grote ronde schoolbord hadden we een schijf van vijf gemaakt met daarin allemaal belangrijke voedingsmiddelen voor je lichaam. Sita vertelde de kinderen waarom de voedingsmiddelen van elk partje van de schijf belangrijk voor je lichaam zijn. Steeds wezen wij een kind aan die een voedingsmiddel uit de schijf mocht pakken, waar we later een maaltijd mee zouden maken. We hadden een klein groepje kinderen uitgekozen die de groentes mochten snijden en de maaltijd met Sita mochten bereiden. Om zeven uur hadden we de laatste scène van die dag gefilmd. De kinderen zaten allemaal in een grote kring in de keuken het eten op te eten wat ze hadden gemaakt. De dag verliep voorspoedig alleen deed de cameralamp het af en toe niet. Binnen was het vrij donker dus we hopen dat dat niet te veel problemen tijdens de montage gaat geven.
Voordat we weer terug naar huis gingen hadden we nog een aantal afspraken met Utsab, de papa van het huis, gemaakt. Het bleek dat twee kinderen die wij een belangrijke rol in de film hadden gegeven de volgende dag niet aanwezig konden zijn. Voor ons een groot probleem want het is gek als je de ene keer die kinderen wel in beeld ziet en de volgende keer niet. Gelukkig begreep Utsab het probleem en hij zou proberen om de kinderen er wel te laten zijn. Ook hadden we met Utsab afgesproken dat we de volgende dag om negen uur, in plaats van één uur, in het Noble House zouden zijn. Dit in verband met een lange lijst met shots die we wilde opnemen. De kinderen moesten dan nog wel voor het draaien gewassen worden. Dot doen ze bij een pomp een eindje verderop.

De volgende ochtend stonden de kinderen al klaar om zich te gaan wassen. Sita stelde voor dat wij ons alvast zouden voorbereiden en dat zij even de kinderen zou wassen. Na het wassen kregen de kinderen Dhal Bat, rijst met linzen. Voordat we daadwerkelijk konden draaien was het één uur. Iets later dan gepland maar Sita deed het perfect tijdens de opnames waardoor we niet in tijdnood kwamen. Ze pakte alle aanwijzingen goed op en ging zeer professioneel te werk. Alle kinderen zaten in een grote kring met in het midden de schijf van vijf. We hebben ons echt verbaasd over hoe rustig en netjes de kinderen drie uur lang konden luisteren en zitten. Natuurlijk hadden we af en toe een pauze maar zelfs dan waren ze rustig. Hierdoor konden we zeer vlot door filmen. We werden wel een beetje zenuwachtig van de donkere wolken die we om ons heen zagen. Uiteindelijk begon het ook te onweren maar anderhalf uur lang zonder regen. Tijdens het laatste shot dat we moesten draaien begon het te regenen. We waren dus precies op tijd klaar, wat een timing!
Het zal voor Utsab en Sita wel een invasie geweest zijn met drie meiden die het schema van de dag door de war schudden maar we hadden de indruk dat ze het wel erg leuk vonden. Over een paar weken zullen we ze het eindresultaat laten zien.

Dagboek 10 03-05-2007

2007-05-06T22:59:00.000-07:00

De mensen werken hier 6 dagen per week, ook de kinderen gaan 6 dagen per week naar school. Zaterdag hebben ze een vrije dag. Maar vanaf dat wij hier zijn is er elke week een feestdag geweest waarop ze vrij hadden. Vandaag, woensdag, was het de verjaardag van Buddha en iedereen was weer vrij. Buddha vierde zijn 2551ste verjaardag.
Samen met Kalpana, Tulasa (de didi’s), Yvonne, Joyce, Krishna en de kinderen zijn we naar de ‘Efteling’ van Nepal geweest. Dit pretpark is natuurlijk niet te vergelijken met de Efteling maar de kinderen vonden het prachtig. We zijn met z’n allen in het treintje geweest. Alle kinderen zijn op motortjes geweest. Dat was niet voor iedereen even makkelijk omdat een aantal kinderen geen benen of geen gevoel in hun benen hebben. Om het motortje vooruit te krijgen moet je wel met je voet het gaspedaal indrukken. Maar met wat hulp kon iedereen rijden. De ronddraaiende vliegtuigjes, die we zelf moesten aanduwen, waren ook een groot succes.
Het was heel erg warm die dag maar ineens begon het heel hard te regenen. In een restaurant konden we schuilen. Als het hier regent komt het echt met bakken uit de hemel. In het restaurant hebben we traditionele momo’s gegeten. Momo’s zijn deegrolletjes met daarin groente of vlees. Gelukkig was het na het eten weer droog en konden de kinderen nog in de botsautootjes, het bootje, de rups, het eendentreintje en de carrousel met de paarden. Toen we bij de botsauto’s waren kregen we de indruk dat drie Nepalese vrouwen de hele tijd foto’s van ons probeerde te maken. We ontweken ze iedere keer. Na een tijdje kwamen ze naar ons toe om te vragen of ze met ons op de foto mochten. In eerste instantie dachten we dat ze een foto wilde van ons allemaal maar alleen Karlijn, Jantien en Sanne was genoeg! Na vijf foto’s was het mooi geweest.
Op de terugweg lagen alle kleine kinderen te slapen in de bus. Ook wij waren best moe en zijn vroeg naar bed gegaan aangezien we de volgende dag om kwart voor 6 moesten opstaan.

Donderdagochtend stonden we om zeven uur bij de Paragon Academy, Secondary Boarding school. De directeur had ons al twee keer eerder ontvangen. Hij is erg enthousiast en had voor ons aan drie kinderen gevraagd om om zeven uur naar school te komen. Met een van deze kinderen zouden wij de voice over van het item menselijk lichaam opnemen. We hadden zo vroeg afgesproken omdat het om zeven uur nog redelijk stil is buiten en dan konden we voor tien uur klaar zijn als de school weer zou beginnen. We hadden twee meiden en één jongen waar we uit konden kiezen. Onze voorkeur ging uit naar een jongen omdat de voice over van het item hygiëne al door een meisje was ingesproken. De jongen had echter al een beetje de baard in zijn keel waardoor zijn stem te laag was. Een van de meiden kon vlot voorlezen en we besloten om Shristi de voice over in te laten spreken. Het ging prima en om negen uur waren we weer thuis. Helaas was er die ochtend geen water, dit betekent niet douchen en geen mogelijkheid om de wc door te trekken. Er zat niets anders op dan boven op het dakterras te wachten in de zon! ’s Middags, na een lekkere douche, hebben we met de kinderen een tekening gemaakt voor Yvonne. We hadden van alle kinderen foto’s van hun hoofd gemaakt zodat ze daaronder een lijfje konden tekenen.
Met Joyce en Yvonne hadden we een afscheidsetentje bij het ‘hart van Bhakatapur’.

Dagboek 9 02-05-2007

2007-05-03T02:23:00.000-07:00

Tijdens ‘koninginnenacht’ in het Summit hotel waren we uitgenodigd voor een after party op zondag in Niek’s place. Dit is een restaurant in Thamel in Kathmandu. Dit wilde wij natuurlijk niet missen! Aan het einde van de dag nadat we het nodige gedaan hadden voor de dvd zijn we naar Kathmandu gegaan. ‘s Avonds werden we spontaan uitgenodigd door Henk en Wil voor een etentje. We zijn hen al een aantal keer tegengekomen in Kathmandu. Henk en Wil zijn al vaak in Nepal geweest de afgelopen 20 jaar. Ze hebben heel veel gezien en gedaan. Nu zijn ze twee weken in Nepal voor een ‘slow vakantie’. Ze zoeken naar plaatsen waar ze volgend jaar naartoe willen gaan om een langere vakantie te hebben. Het zijn echte levensgenieters en lieve mensen. Na het etentje zijn Jantien en Karlijn naar de After Party gegaan. (Sanne bleef in het hotel omdat ze zich niet zo lekker voelde). Het feestje was al een beetje afgelopen toen Jantien en Karlijn aankwamen maar ze hebben nog wel gezellig een cocktail gedronken.
In het Kathmandu Guesthouse hadden we een mooie kamer gereserveerd. Maar helaas had Sanne de eerste nacht slecht geslapen met als gevolg dat ze Jantien ook wakker had gehouden. Sanne was ziek geworden en bleef de volgende dag in bed. Jantien en Karlijn hadden zich nuttig gemaakt door twee muizen voor de laptops te kopen. Dit was geen gemakkelijke opdracht, ze hebben de hele middag gezocht! In de tuin van het Guesthouse hadden ze daarna, in het zonnetje, achter de laptop zitten werken. Aan het einde van de dag ging het iets beter met Sanne en hadden we gereserveerd voor een massage. Er waren twee massage bedden dus Sanne zou in onze eigen kamer de massage krijgen. Toen Jantien en Karlijn beneden kwamen bleek dat er een misverstand was. Ze dachten dat er boven een man gemasseerd moest worden dus een man zou ook de massage komen doen. Toen duidelijk werd dat er een vrouw boven was begonnen ze te lachen, een vrouw kan namelijk niet door een man gemasseerd worden. Karlijn en Sanne besloten om de massage te delen en ze kregen een rug-nek massage van een half uur. Jantien kreeg een massage van een uur en ze werd van top tot teen gemasseerd. Sanne en Karlijn hebben erg gelachen om Jantien omdat ze alleen maar ‘au au au’ kon roepen. Jantien kwam verwilderd terug van de massage, zelfs haar hoofd was super vet van de olie en ze had het idee dat haar haren uit haar hoofd waren getrokken. Nadat Jantien gedoucht had, zijn we gaan eten met Marte, Jimi en Wietske. Zij werken allemaal met René van stichting Veldwerk. Jimi controleert onder andere scripties van vrijwilligers. Hij let met name op de feiten die geschreven worden over Nepal. Wij zullen zijn hulp zeker inschakelen voor onze thesis.

Dinsdagochtend hadden we om 10 uur met Ocky in het ziekenhuis afgesproken. Via het nichtje van Sanne, Fenna, zijn we in contact gekomen met Ocky. Ocky, Fenna en Mirjam hebben de stichting hulp voor Nepal opgezet en daarmee hebben ze veel voor het Orthopaedic Hospital in Kathmandu betekend. Zo is er onder andere een lift en een generator gekomen. Het ziekenhuis zag er erg schoon en goed uit. Er zijn verschillende afdelingen voor de rijkere en de armere mensen. De ene kamer is dan ook goedkoper dan de ander. De totale was van het ziekenhuis maakte het meeste indruk op ons. Alle was, ook van de OK, wordt met de hand en met koud water gewassen. Daarna wordt de was op de daken gelegd om te drogen. Vooral Jantien kon dit moeilijk bevatten. Gelukkig zal het binnenkort veranderen. Stichting hulp voor Nepal zal zorgen voor een wasmachine. In deze wasmachine kan 50 kilo was tegelijk gewassen worden.
Op de heen weg naar het ziekenhuis hadden we veel maoïsten gezien. Zij maken deel uit van de politiek in Nepal. De taxichauffeur, die ons naar het ziekenhuis bracht, vertelde dat er vanaf 13.00 geen taxi’s meer zouden rijden. Op 1 mei, de dag van de arbeid werd weinig gewerkt. Maar de maoïsten hielden ook demonstraties. Wij verlieten het ziekenhuis bijtijds, in de hoop dat we nog een taxi zouden kunnen krijgen. Er reed inderdaad al bijna niets meer en er waren ook niet heel veel mensen meer op straat. De enige bussen die vaak voorbij kwamen zaten vol met maoïsten. Gelukkig kwam er na een tijdje toch een taxi die ons via een prachtige weg binnendoor, zodat we de maoïsten ontweken, naar Bhakatpur bracht.
‘Thuis’ hebben we foto’s gemaakt met alle kinderen van Swarga en Yvonne. Yvonne gaat aanstaande vrijdag helaas weer terug naar Nederland.

Dagboek 8 28-04-2007

2007-04-30T04:55:00.000-07:00

Donderdagochtend zijn we met de kinderen van Swarga meegelopen naar school. Zij zitten op een school vlakbij huis. We hebben kennisgemaakt met de directeur van de school. Hij vertelde dat de school nog maar net geopend is. De kinderen hebben nog geen boeken en ze zijn druk op zoek naar docenten. Om 10.00 begint de school en wij mochten even meekijken in klas 5. In klas 5 zijn de kinderen ongeveer 10 jaar oud. Het docenten tekort werd ons direct duidelijk toen we een jongen van misschien nog geen 14 jaar oud voor de klas zagen staan.
Krishna had geregeld dat we nog twee scholen konden bezoeken. Het meest schokkende voor ons was dat de lesboeken allemaal in het Engels zijn met lesstof van een hoog niveau. De kinderen maar ook de docenten spreken amper Engels. De vraag is dus wat ze uit deze boeken leren. Ze stampen de tekst in hun hoofd, maar begrijpen ze het ook? Jantien en Karlijn probeerde de kinderen een aantal vragen te stellen maar de kinderen en zelfs de docenten konden het moeilijk begrijpen.
De laatste school die we bezochten was veel groter. De school had zelfs een bibliotheek en was een stuk minder kaal dan de andere twee scholen. Op deze school spreken de kinderen iets beter Engels. Ze moeten namelijk 5 roepi per woord betalen als ze Nepali spreken.
Wij hopen dat we op de laatste school het item menselijk lichaam kunnen opnemen.
‘s Avonds had Rick ons uitgenodigd voor een lekker etentje bij het ‘hart van Bhaktapur’, zijn eigen restaurant.

Vrijdag hadden we een afspraak in het Noble House. Het Noble House is opgezet door Engely Tersteeg. In het Noble House worden 20 kinderen opgevangen. Het huis ziet er prachtig uit met allemaal vrolijke kleuren. Naast het huis zijn ze druk bezig met het bouwen van een klaslokaal. Dit lokaal is met name bedoeld voor kleine kinderen en kinderen die net nieuw zijn in het Noble House. Er komen ook kinderen uit de bergen in het Noble House wonen. Voor hen is de overgang erg groot. Ze laten de kinderen eerst in dit klaslokaal wennen om vervolgens met de andere kinderen naar school in Bhaktapur te gaan. Sita en Utsab, de ‘vader’ en ‘moeder’ van het huis, verzorgen de kinderen. Wij hadden bedacht dat het leuk zou zijn om het item voeding in het Noble House op te nemen. Utsab en Sita reageerde heel erg enthousiast en Sita zal een belangrijke rol vervullen in het item. We hebben de omgeving rond het Noble House bekeken en het zag er prachtig uit. Een unieke locatie voor het opnemen van dit item. Met de kinderen liepen we verderop een veld op waar je allemaal terrassen kan zien van etenswaren die daar verbouwd worden.

Zaterdagavond zijn we, na het aanpassen van de items en de voorbereiding voor het opnemen van het item voeding, met Yvonne, Joyce, Krishna en Rick naar Kathmandu gegaan. We waren uitgenodigd in het Summit hotel om koninginnedag te vieren. Dit was erg leuk om mee te maken, allemaal Nederlanders in het oranje. Er werden Nepalese hapjes geserveerd maar ook haring en bitterballen. Ook werd natuurlijk het volkslied gezongen!

Dagboek 7 25-04-2007

2007-04-29T04:06:00.000-07:00

Vandaag, woensdag, was onze laatste dag in Kathmandu. Om 10.00 hadden we weer met Krishna afgesproken. We hadden eerst onze spullen naar Rene zijn kantoor gebracht zodat we die niet de hele dag bij ons hadden.

Met de taxi zijn we naar de stoepa (zo noem je een boeddhistische tempel) Bodhnath gegaan. Dit is de grootste en een van de mooiste boeddhistische stoepa ter wereld. Met de klok mee (dat geeft geluk) hebben we drie rondjes over de stoepa gelopen. Overal zie je gekleurde wapperende gebedsvaantjes hangen. Jantien en Karlijn hadden heel veel foto’s gemaakt. Sanne krijgt in Nederland altijd veel commentaar van haar vriendinnen dat ze zoveel foto’s maakt maar in vergelijking met Jantien en Karlijn valt zij echt in het niets. De stoepa is zo mooi wit en we hebben heerlijk in het zonnetje gezeten.

Daarna zijn we naar de allerheiligste Shivatempel van Nepal, Pashupatinath, gelopen. Dit is een hindoeïstische tempel waar wij helaas niet in mochten. De tempel ligt op een enorm terrein aan de heilige Bagmati rivier. Aan de rivier zie je allemaal verbrandingsplaatsen. Toen wij daar aankwamen waren ze drie lijken aan het verbranden. Na de crematie gooien ze het as in de rivier om zich vervolgens met het zeer vervuilde rivierwater te wassen. Wij vonden het zeer indrukwekkend om te zien maar tegelijkertijd ook heel erg luguber.
Overal zie je kleine tempeltjes met daarvoor de heilige mannen. Deze mannen willen maar al te graag dat je een foto van ze maakt en daar daarna dik voor betaald. Uiteraard hadden Jantien en Karlijn een heilige man uitgekozen om op de foto te zetten. We hadden alleen een briefje van 20 roepie, dat volgens Krishna best veel was, maar de heilige man wilde eigenlijk apart betaald worden door Jantien en Karlijn. Helaas ging dat feest niet door!
Toen we verder liepen werd zonder te vragen weer een stip op ons voorhoofd gezet. Karlijn liep iets harder door, dus alleen Jantien en Sanne hadden ‘geluk’.
Rondom de crematieplaats staan veel bomen waar allemaal apen in zitten. We liepen een stukje de berg op om daar iets te drinken. We hadden ons drinken nog niet op of de apen kwamen het al afpakken. In Nederland zijn we behoorlijk bang gemaakt door het Havenziekenhuis over honden en apen in Nepal die hondsdolheid (rabiës) hebben. Het gevolg hiervan is dat wij erg angstig achter elkaar gingen staan! Jantien is nog de dapperste van ons drieën en kan het apengebied niet verlaten zonder tientallen foto’s van ze te maken.

Met de taxi zijn we weer terug gegaan naar Thamel (toeristenwijk) om daar te lunchen. Vanuit daar zijn we met de Riksja, een fiets met daarachter een bakje waar twee mensen in kunnen zitten, naar Durbar square gegaan. De wegen in Kathmandu zijn over het algemeen slecht en waneer je in de Riksja zit merk je dat heel goed. Je hobbelt en vliegt alle kanten uit. Het is ook heel normaal als je ineens tegen een auto aan zit of dat er een motorrijder in je spaken zit. Een avontuur op zich dus! Het was daar enorm druk vanwege een demonstratie van de Maoïsten. Krishna zei dat het verder niet gevaarlijk was. Ze waren alleen maar liederen aan het zingen. Van Durbar square hebben we dus niet heel veel gezien maar via de markt zijn we terug gelopen naar het kantoor van Rene om onze spullen op te halen. We hebben afscheid genomen van Krishna en we zullen hem zeker nog vaker gaan zien. Hij heeft ons echt goed geholpen als tolk en als gids.

Met de taxi zijn we weer terug gegaan naar Bhaktapur. Er was veel file en de taxichauffeur kende de straat, Chamasingh, niet. Aan deze straat ligt Swarga, het kindertehuis. Joyce gaf ons via de telefoon nog een aantal aanknopingspunten maar het werd er voor de taxichauffeur niet duidelijker op. Na een paar rondjes Bhaktapur stopte de taxichauffeur en stapte uit om het te vragen. Al snel stonden er veel mensen bij onze auto en wij konden eigenlijk alleen nog maar lachen. Gelukkig herkende Karlijn aan de hand van een winkeltje, waar we eerder waren geweest, de straat en kwamen we toch weer ‘thuis’.

In het centrum van Bhakatpur hebben we nog iets gegeten. Op de terugweg kwamen we twee honden tegen. Jantien riep als maar dat we door moesten lopen maar Karlijn en Sanne zochten bescherming bij een winkeltje. Jantien ging daardoor stil staan en een van de honden sprong tegen haar op. Ze kwam gauw naar ons toe lopen en een man begon met stenen naar de honden te gooien. Een hond ging daardoor weg maar de ander bleef staan wachten. We moesten toch naar huis en besloten om te gaan lopen. Hij heeft de hele weg met ons meegelopen. Vlak voor ons huis is een groot voetbalveld met een hek erom heen. Wij moeten altijd het voetbalveld over lopen om naar huis te komen. Jantien deed gauw het hek dicht zodat de hond niet achter ons aan kon. Karlijn knipte haar lampje uit. Maar helaas, de hond rende heel hard om het voetbalveld heen en kwam via de andere ingang weer het veld op! De hele weg praatte we over de hond en hebben hem de naam Rabiës gegeven. Rabiës deed verder niets maar liep helemaal mee en wilde ook nog mee naar binnen. Voor zijn kop gooide we de deur dicht en nu maar hopen dat hij morgenochtend weg is........

Dagboek 6 24-04-2007

2007-04-26T23:02:00.000-07:00

Eigenlijk hadden we maandag afgesproken met Krishna. Maar omdat we met René naar Sankhu konden hadden we dat verplaatst naar dinsdag. Krishna is een jongen van 23 jaar en woont in Patan. Via een medewerker van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht zijn we met hem in contact gekomen. In Nederland hebben we een aantal keer met Krishna gemaild en hij wilde ons graag Nepal laten zien. Nadat we heerlijk hadden ontbeten met Marte stond Krishna ons bij het hotel op te wachten.

We zijn met hem naar Swayambhunath, ook wel de apentempel genoemd, gegaan. Dit is een boeddhistische en tevens hindoeïstische tempel bovenop een berg, 80 meter boven de stad. Met een hele lange trap, die steeds steiler werd, moest je naar boven. Sanne heeft last van hoogte vrees en vond de klim niet echt heel leuk. Maar Jantien zei op een gegeven moment dat ze niet mee hoefde en ook kon wachten en dat hielp om Sanne toch boven te krijgen! De tempel is prachtig wit en je hebt een geweldig uitzicht over de stad. Er zijn allerlei ceremonies te zien en overal zitten mensen. De ene groep is aan het bidden, de ander strooit rijst over een boeddhistisch beeld. Er zat ook een vrouw op de grond met allemaal verf voor haar. Ze heeft op ons voorhoofd een ‘tika’ gezet. Deze stip geeft je geluk. Krishna vertelde ons dat je absoluut geen etenswaren in je handen mocht houden. Dit komt omdat er overal apen zijn, die achter je aankomen als je eten hebt. Tijdens de afdaling, gelukkig was dit niet via de trap maar een andere weg, kwamen we de apen tegen.

Na de tempel zijn we met Krishna naar Sankhu gegaan. Gisteren hadden we een beetje gezien welke kinderen er in het kindertehuis van René waren en wie eventueel de voice over zou kunnen inspreken. Het was goed dat Krishna mee was omdat hij ons kon helpen met de Nepalese taal. De kinderen begrijpen op zich wel Engels maar niet allemaal even goed. Na een aantal oefeningen, zodat Jantien en Karlijn konden zien wie ze het meest geschikt vonden voor de voice over, hebben ze twee meisjes uitgekozen. Op het dak van het tehuis hebben we dit toen opgenomen.
De meiden deden het perfect en we waren precies op tijd klaar voor de regen. We hebben gauw nog heel even een opname gemaakt van een groepje kinderen die ook graag gefilmd wilde worden. Ze zongen eerst een liedje in het Nepali voor ons en daarna Sinterklaas kapoentje!
De camera was nog niet opgeborgen of het begon gigantisch te gieten en te onweren.
Tja.... en nu moesten we terug naar Kathmandu! De taxichauffeur die ons gebracht had, stond al die tijd netjes op ons te wachten maar vond het nu wel tijd om terug te gaan. Op de terugweg reden we over de daken (golfplaten) die van de huizen afgewaaid waren. Ook lag er een boom op de weg waardoor we niet meer verder konden. Maar de taxichauffeur had daar geen problemen mee en probeerde tot drie keer toe over de boom heen te rijden, wat uiteindelijk ook lukte. Hoe de onderkant van de auto er nu uitziet zal hem waarschijnlijk weinig interesseren!
’s Avonds hebben we met Marte gegeten en een cocktail gedronken bij Helena’s. Dit is een bekend restaurant in Thamel (de toeristen wijk van Kathmandu).
Woensdag gaan we weer terug naar Bhaktapur. Daar zijn over het algemeen alle etenswaren in de supermarkt over de datum. Daarom hadden we vanavond nog even boodschappen gedaan zodat we dat mee konden nemen naar ‘huis’!
We hadden niet alleen boodschappen voor onszelf gedaan maar ook een pakje koekjes voor de kinderen op straat gekocht. Het is echt schokkend om te zien hoeveel kinderen op straat leven en verslaafd zijn aan lijm snuiven. Overal waarschuwen ze dat je beter geen geld kan geven maar eten of drinken waarvan de verpakking al open is. Wanneer de verpakking dicht zou zijn gaan de kinderen het weer ruilen en van het geld kunnen ze weer lijm snuiven.

Dagboek 5 23-04-2007

2007-04-26T22:39:00.000-07:00

Zondagochtend (22 april) zijn we met onze rugtassen en de camera met de taxi naar Kathmandu gegaan. Onderweg, terwijl we naar de taxi liepen, zagen we de inwoners van Bhaktapur op de straten zitten. Er werden veel geiten verbrand en overal zag je koppen van geiten op schalen liggen. Waarschijnlijk was er weer een feestdag. In de taxi, een piepklein autootje, verbaasde we ons weer over hoe men hier rijdt, van verkeersregels hebben ze duidelijk nog nooit gehoord. Ze rijden hier officieel links maar je moet niet verbaasd zijn als je ineens helemaal aan de rechterkant van de weg zit. Links inhalen of rechts inhalen, het maakt allemaal niet uit!

In Kathmandu hadden we afgesproken met René van stichting Veldwerk. Wij hadden deze naam al vaak gehoord, ook in Nederland. René woont sinds acht jaar in Nepal en heeft een kindertehuis opgezet maar daarnaast ook verschillende projecten. Zoals Cross Boarders. Veel Nederlandse mensen komen voor een paar maanden naar Nepal om hun ‘grenzen te verleggen’ en hier te werken. In 1905, zo heet het restaurant van René, hadden we afgesproken. Tijdens een heerlijk Frans stokbroodje met salade vertelde René over zijn projecten. Zijn kindertehuis is sinds kort verhuisd van Kathmandu naar Sankhu (een dorpje drie kwartier van Kathmandu vandaan). Daar huren zij een huis en hebben ze een groot stuk land gekocht. Op het land zijn ze momenteel een school aan het bouwen maar daar komt ook het nieuwe kindertehuis te staan. René zal ons morgen meenemen naar Sankhu om daar te kijken.
’s Avonds hadden we heerlijk gegeten en daarna zijn we naar ons hotel gegaan. In dit hotel, Mustang Holiday Inn, logeren ook veel Nederlandse vrijwilligers.

De volgende ochtend zijn we direct naar het kantoor van René gegaan om daar gebruik te maken van het internet. De afgelopen dagen zijn we vaak naar internet café’s geweest om de voice over naar Coen te sturen. Coen zal voor ons de animatie voor de dvd maken maar hij heeft daarvoor de voice over nodig. De voice over hebben wij hier in Nepal met Krishna opgenomen. Deze zal later opnieuw opgenomen worden als we een kind gevonden hebben die dat zou willen doen. Ook probeerde we Nepalese muziek naar Paul te sturen omdat hij voor de muziek zal zorgen op onze dvd. Echter het uploaden van bestanden is een ramp! Internet is veel te traag. Uiteindelijk hebben we via René zijn Nepalese e-mail adres de bestanden kunnen versturen.

’s Middags zijn we met René, de taxichauffeur en Marte naar Sankhu gegaan. Het was behoorlijk proppen op de achterbank maar wel erg gezellig. Marte is zondag aangekomen en gaat voor drie maanden bij de Woman Foundation werken. Ze is net klaar met haar studie bedrijfskunde. Sankhu is een klein dorpje en ligt op een prachtige plek tussen de bergen. In het kindertehuis wonen 33 kinderen. Toen we daar aankwamen waren de kinderen nog op school. Karlijn ging gauw klaar staan met de camera zodat we ze konden filmen als ze aankwamen. De kinderen moeten iedere dag een half uur heen en een half uur terug lopen maar dan zitten ze wel op een goeie school.
Voor het kindertehuis groeien allerlei planten. Zoals je op de foto kan zien konden Jantien en Karlijn het niet laten om iets te plukken! René heeft ons daarna het schoolgebouw laten zien, dat ze nu aan het bouwen zijn. We hebben ook al vast met een aantal kinderen gesproken die misschien in een van de items van de dvd zouden kunnen meewerken.
‘s Avonds hebben we gezellig met een groep Nederlandse vrijwilligers gegeten.

Dagboek 4 21-04-2007

2007-04-21T07:51:00.000-07:00

Vandaag hebben we gezwommen in het zwembad van Bhaktapur samen met alle kindjes van Swarda.
Krishna reed twee keer op zijn scooter heen en weer om de kinderen te brengen die niet kunnen lopen. Voor het huis zaten wij met de kinderen te wachten. Wij zijn met de bus naar het zwembad gedaan. De rit met de bus was al een hele beleving met vol continu het geluid van toeters!
De kinderen vonden het zwemmen heerlijk en wij ook! Helaas was het niet heel erg mooi weer dus al gauw kreeg iedereen het koud en hebben we een kopje hete citroendrank gedronken. Op de terugweg waren de kleintjes moe en hebben Jantien en Sanne hun arm spieren getraind door ze te dragen. Karlijn heeft trouwens ook haar spieren getraind door de zware rugtas die zij moest dragen!

Dagboek 3 19-04-2007

2007-04-21T07:36:00.000-07:00

Donderdag hebben we ons vooral bezig gehouden met het project “Kids on Top”. We hebben mailtjes verstuurd, teksten in het Engels vertaald en een planning gemaakt voor de komende week. Zondag zullen we voor een paar dagen naar Kathmandu gaan om daar kennis te maken met Rene Veldt. Hij komt uit Nederland en woont al jaren in Nepal. Hij heeft meerdere kindertehuizen opgezet.

’s Middags zijn we het stadje ingelopen om onder andere naar het internetcafé te gaan. Voordat we weggingen hebben we nog wat foto’s van de kinderen gemaakt. Op een van de foto’s zie je de voorkant van Swarga, het kindertehuis waar wij verblijven. In de deur opening staan Kalpana, Alish (rechts) en Chanra (links). Alish is een doof jongetje. Vandaag zwaaide hij voor het eerst naar ons. Hij staat altijd met zijn handjes in zijn zakken. Asmita, zij wordt ook wel lachebekje genoemd, moest naar het ziekenhuis. Samen met Krishna zijn ze daar op de motor naartoe gegaan.

Onderweg naar het centrum van Bhaktapur lopen we altijd onder een boom door, waar allemaal kraanvogels inzitten. Je moet er echt onderdoor rennen aangezien de vogelpoep constant naar beneden valt. De eerste dag dat we hier waren had Sanne al gelijk geluk met vogelpoep dat op haar T-shirt viel.
Het plein, waar het stenengevecht plaatsvond, was redelijk opgeruimd maar op veel plaatsen waren de stenen uit de straat gehaald. De kar waar ze aan weerszijde aan trokken stond er ook nog. Je kon nu goed zien dat het wiel was afgebroken. De aanleiding van het stenengevecht zal waarschijnlijk te maken hebben gehad met dat de kar bijna omviel en het wiel dus afbrak.

In het internetcafé kreeg Jantien allemaal kinderen om haar heen. Ze keken allemaal graag met haar mee naar de computer, lazen haar getypte berichten hard op voor en kletste de oren van haar hoofd! Ze spraken goed Engels. De een wilde advocaat worden en de ander piloot.

’s Avonds hebben we gezellig met Yvonne de film zwartboek gekeken.

Vrijdag zijn we begonnen met het opnemen van Krishna. Op de dvd komt een kleine animatie met daaronder een voice over. Om te weten hoe lang de voice over in het Nepali wordt hebben we Krishna gevraagd om het in te spreken. In de speelkamer, de kinderen waren naar school, hebben dat opgenomen. Yvonne en Kalpana hielpen ons en zaten aandachtig te luisteren. Krishna vond het best wel spannend maar hij deed het perfect.

Na de opnames hadden we een lijst gemaakt met allemaal dingen die we in het dorp moesten doen. We moesten naar het internet café om de tekeningen, die Anke voor onze dvd gemaakt heeft, te downloaden. Engely moest de laatste teksten in het Engels nog krijgen. We moesten onze toeristenpas van Bhaktapur verlengen. Kopieën van de paspoorten maken en teksten uitprinten. Kortom veel te doen! Maar eerst wilde we nog even rondkijken in Bhaktapur. We zijn een binnenplaats opgelopen. Ergens om een hoek zat een Hindoeïstische tempel verstopt. Wij mogen de hindoeïstische tempels niet in maar de bewaker gunde ons een kijkje om de hoek. Het zag er prachtig uit maar je mag geen foto’s maken en al gauw werden we weggejaagd door een hindoeïstische vrouw die rijst op een offerplaats gooide.
Op een gegeven moment werden we aangesproken door twee Nepalse jongens. Ze wilde graag hun school laten zien. We zijn toen met ze meegelopen en hebben een complete rondleiding gekregen. In deze school, Lama Thanka painting school, leren ze om Thanka’s te maken. Dit zijn 3 verschillende soorten religieuze schilderingen. De verf waarmee de tekeningen worden ingekleurd komt uit het Himalya gebergte. De verf bestaat uit een natuurlijke steen die ze mengen met water. Karlijn en Sanne hebben een Thanka schildering gekocht en daarmee ook de school gesteund. Jantien heeft met veel moeite uitgelegd dat ze misschien nog een keer terug zal komen om iets te kopen. Dus mocht iemand een Thanka schildering willen hebben, geef je bestelling door aan Jantien! (zelf wil ze ze echt niet hebben!)
Toen we weer buiten stonden ging alles dicht en waren we veel te laat om de dingen die op onze to do list stonden af te werken.
’s Avonds hebben we gezellig bonen geplant op onze kamer. Dit is een kaart spelletje dat Jantien had meegenomen!

Dagboek 2 18-04-2007

2007-04-19T04:25:00.001-07:00

Oei! De bedden zijn best hard, maar daar wennen we wel aan. Wij zijn natuurlijk erg verwend met onze bedden in Nederland en Jantien haar waterbed!
Maar we hebben lekker uitgeslapen. Gisteren hadden we brood gekocht dus op onze kamer hadden we een ontbijtje gemaakt.

Yvonne, een vrijwilligster uit Nederland slaapt tegenover ons en we zijn gezellig met haar Bhaktapur ingelopen. Zij heeft bij elkaar 7 jaar in Nepal gewoond maar ze woont nu al weer een hele tijd in Nederland. Zij is fysiotherapeut en helpt hier een paar maanden de kinderen door middel van fysiotherapie.
Yvonne kan goed Nepali en heeft ons allemaal mooie straatjes laten zien. In de buurt van een tempel stond een prachtig Nepalees mannetje met een baard. We hebben hem vastgelegd op de foto.

Rond een uur of vier hadden we met Joyce en Rick afgesproken in een restaurantje boven een van de drie pleinen, Durbar Square, in Bhaktapur. Afgelopen week was er een van de vele festivals en vandaag was de laatste dag. We hadden afgesproken in een hotel bovenop het dak zodat we het plein goed konden zien.

Urenlang stonden honderden mannen aan een enorme kar te sjorren. Wanneer deze kar op de juiste positie stond, start er een soort touwtrekken. Een strijd tussen twee verschillende groepen mannen in Bhaktapur. Ze worden ingedeeld aan de hand van in welke wijk ze wonen. Het was echt een spektakel om te zien. Het hele plein stond vol met mensen en iedereen trok aan het touw en schreeuwde daarbij.

Tijdens de drukte op straat zagen we achter de bergen iets te voorschijn komen. Omdat het steeds helderder werd waren de toppen van het Himalaya gebergte te zien! Echt zo mooi! Joyce woont al ongeveer 4 jaar in Nepal en in die tijd heeft ze misschien 4 keer het Himalaya gebergte vanuit Bhaktapur gezien.

Het touwtrekken ging gestaag door en de kar dreigde op een gegeven moment om te vallen. En toen liep het uit de hand. Voor we het wisten vlogen de stenen door de lucht! Dit schijnt erbij te horen, elke keer wanneer deze happening plaatsvindt eindigt dit in een stenengevecht. Vandaar ook dat wij boven op het dak van het hotel hadden afgesproken, want iedereen weet dat dit gaat gebeuren. Na vijf minuten waren we ook niet meer veilig op het dak en zijn we naar binnen gegaan. Het is moeilijk uit te leggen wat je ziet maar het is echt heel bizar.
We konden niet weg uit het hotel omdat dat te gevaarlijk zou zijn. Met Rick, Joyce en Yvonne hebben we toen uitgebreid gegeten in het hotel. Met de ramen en deuren op slot! Op de achtergrond hoorde we veel lawaai en af en toe schrokken we op van een steen die tegen de deur van het hotel werd gegooid. Tegen een uur of twaalf was de rust wedergekeerd en konden we naar huis. Het hele plein lag vol met stenen. Het zag eruit als een slagveld. Huisje en tempels met lage daken hadden geen dakpan meer op het dak liggen.

Onderweg kwamen we de politie tegen die in grote groepen op de stoeprandjes zaten. Ze zeiden dat ze verderop nog aan het vechten waren dus dat we even om moesten lopen maar verder doet de politie helemaal niets. Joyce vertelde dat de twee groepen morgen elkaar weer gezellig de hand schudden en doen alsof er niets is gebeurd!

Dagboek 1 17-04-2007

2007-04-19T04:08:00.000-07:00

We zijn er!!!

Op 16 april hadden we om half 3 afgesproken op Schiphol. Na wat gedoe met de koffers, die te zwaar en te vol waren konden we inchecken. We twijfelde of we de accubelt mee moesten nemen, aangezien deze er een beetje gevaarlijk uitziet! Maar uiteindelijk ging deze bij Karlijn in de koffer. Sanne had haar koffer geseald maar helaas was deze te zwaar en moest het plastic er weer af om nog wat spullen er uit te halen! Om half 6 zaten we goed en wel in het vliegtuig en kon de reis beginnen......

In Londen aangekomen begonnen de problemen met de handbagage al. We hadden ieder een rugzak (Jantien en Sanne hadden daar een laptop inzitten). Maar Karlijn had ook nog een aparte tas voor de camera, en we mochten maar 1 tas per persoon meenemen. Dus dat betekende dat we er 1 achter moesten laten. Uiteindelijk kwamen ze met de oplossing om 1 tas in de vertrekhal opnieuw in te checken zodat deze in het bagageruim kon.

In het vliegtuig naar Bahrain hadden we nu geen snurkende man achter ons maar een huilend kind. Tijdens de vlucht van Nederland naar Londen zat er namelijk een man achter ons te snurken. Iedereen om hem heen keek naar hem, moest lachen, Jantien kneep hem in zijn knie, we stegen op maar niets hield hem uit zijn droom en het snurken werd alleen maar harder. Hij stopte pas toen we met de wielen de bodem van Londen raakte!

De reis van Londen naar Bahrain verliep prima. We konden films kijken maar Sanne sliep binnen 10 minuten. Jantien en Karlijn hebben “ lekker” gegeten en de film blood dimand gekeken.

Helaas zaten we van Bahrain naar Kathmandu niet naast elkaar. Maar gelukkig wilde de man naast Sanne ruilen met Karlijn. Jantien zat aan de andere kant van het gangpad dus we konden af en toe naar elkaar roepen. Jantien zat dus rustig alleen en had alle tijd om haar eerste boek al uit te lezen!
In het vliegtuig zaten alleen maar Nepalese mannen. We weten niet of de Nepalese vrouwen niet mogen vliegen maar het was een bijzonder gezicht. Al die Nepalese mannen met drie westerse meisjes in het vliegtuig. Steeds als een van ons ging verzitten of even op stond zag je al die hoofdjes opkijken.

Met de trap liepen we het vliegtuig uit en konden we direct het heerlijke warme weer in Kathmandu voelen. De koffers hadden we snel gevonden en Karlijn liep als eerste met haar koffer naar buiten aangezien zij de accubelt had! Maar een keer vriendelijk lachen zorgde ervoor dat we onze koffers niet meer hoefde te laten checken en binnen een kwartier stonden we alle drie voor het vliegveld met de drie koffers van 30kg, de rugzakken en de camera tas!
Zodra we buiten kwamen vlogen de taxi aanbiedingen ons om de oren! Al snel stond er een hele groep Nepalezen om ons heen.
Joyce en Krishna van Stichting Suvadra, kwamen ons ophalen. Zij runnen een kindertehuis met gehandicapte kinderen in Bhaktapur. Dit doen zij samen met 2 didi’s, Tulsha en Kalpana, en vrijwilligers uit Nederland die voor een bepaalde tijd komen helpen. Er wonen 10 kinderen, 8 meisjes en 2 jongens. We kregen een heerlijk traditionele thee met heel veel melk en suiker.
Ook werden we direct aan de kinderen voorgesteld. Ze zijn erg lief en komen gelijk gezellig bij je.

Daarna zijn we het stadje, Bhaktapur, in gelopen. Bhaktapur heeft veel heuvels en het voelt alsof je een terug bent in de tijd. De hoge huizen van steen zien er vaak mooi uit met hele mooie ramen van houtsnee werk. Maar verder hebben ze niets. De mooie houten ramen verdwijnen wel steeds meer omdat de huizen op den duur opnieuw gebouwd moeten worden. Ze breken dan alles af behalve de ramen en die verkopen ze aan westerlingen.

In een restaurantje bestelde we de traditionele Dhal Bat (rijst met linzen). Ook ontmoette we daar Rick. Rick komt uit Brabant en heeft vijf maanden geleden besloten om alles achter te laten en naar Nepal te vertrekken. Tijdens het eten vertelde Krishna, Joyce en Rick ons veel over het leven in Nepal.

Het is hier vrij vroeg donker en de wandeling naar huis was best spannend aangezien Kishna en Joyce niet in Swarda slapen maar bij Krishna thuis. Wij liepen met z’n drieën met de zaklamp terug. Daarna zijn we als een blok in slaap gevallen!

Vertrek

2007-03-21T05:19:00.000-07:00

Jantien, Karlijn en Sanne vertrekken op 16 april 2007 naar Nepal.
Zij zullen daar een dagboek bijhouden.